A an té is fearr a dtéann na hiarrthóirí beannachtaí chuig a chúirteanna,

Ar a gcos agus ar dhroim camall luchtaithe

A thú atá mar an comhartha is mó don té atá in ann a thuiscint,

Agus an beannacht is uaisle don té atá ag iarraidh tairbhe

Thaisteal tú san oíche ó áit naofa amháin go ceann eile,

Díreach mar a thaistealaíonn an ghealach lán trasna na spéire dubh

An oíche sin d’ardaigh tú go dtí gur shroich tú stáisiún gar,

Dhá bhogha ar fad, Stáisiún nár baineadh amach riamh ná nár súil leis

Mar sin thug na Fáithe agus na Teachtaireachtaí tosaíocht duit,

Tosaíocht máistir os cionn na seirbhíseoirí

Thaisteal tú na Seacht Flaithis leo,

Agus bhí tú mar iompróir caighdeáin – ag stiúradh a bpróiseisiúin

Go dtí nach raibh aon sprioc níos mó fágtha don té atá ag iarraidh uaisleachta agus gar,

Ná aon stáisiún níos airde don té atá ag iarraidh ardú

Bhí gach stáisiún eile níos ísle i gcomparáid leatsa,

Ós rud é go raibh tú fógartha sna téarmaí is airde – an t-aonach

Chun go mbainfeá amach stáisiún foirfeachta gar,

Folaithe ó na súile, Agus rúndiamhair i bhfolach ó gach cruthú

Mar sin bhain tú amach gach sármhaitheas gan comhionann,

Agus chuaigh tú tríd gach stáisiún leat féin, i bhfad ó gach duine eile

Ard go deimhin is é an tomhas ar na céimeanna a bronnadh ort,

Thar tuiscint na beannachtaí a bronnadh ort

Áthas dúinn, a chomhthionól Moslamach,

Óir go deimhin tá colún tacaíochta agus cúraim againn Nach féidir a scriosadh

Nuair a d’ainmnigh Dia an té a ghlaoigh orainn chun é a chomhlíonadh,

An Teachtaire is uaisle, Mar sin bhíomar an pobal is uaisle