سَلُوا فُؤَادِي سَلُوهُ فَهْوَ يُخْبِرُكُمْ
Ask My Heart, Ask It, for It Shall Inform You
Ga
سَلُوا فُؤَادِي سَلُوهُ فَهْوَ يُخْبِرُكُمْ
عَنِّي إِذَا غِبْتُمْ إِذْ فِيهِ مَحْضَرُكُمْ
Fiafraigí de mo chroí, fiafraigí de, óir inseoidh sé daoibh
Fúm féin nuair a bhíonn sibh as láthair, mar is ann atá bhur láithreacht
أَيَا بُدُورًا أَنَارَ الْكَوْنَ مَظْهَرُكُمْ
لَوْلَا تَعَلُّلُ قَلْبِي حِينَ أَذْكُرُكُمْ
A ghealacha a shoilsigh an chruinne le bhur gcló lonrach!
Mura mbeadh mo chroí ag lorg sólás gach uair a chuimhním oraibh
وَوَضْعُ كَفِّي عَلَيْهِ جَنَّ أَوْطَارًا
لَوْ شَابَ دَمْعِي بِحَارَ الْأَرْضِ أَغْرَقَهَا
Agus mo bhois a leagan air, bheadh sé as a mheabhair le tnúthán
Dá meascfaí mo dheora le farraigí an domhain, bháfaidís iad
مِنْ مُقْلَةٍ حَرُّ نَارِ الشَّوْقِ أَرَّقَهَا
وَالْوَجْدُ قَسَّمَ أَحْشَائِي وَفَرَّقَهَا
Ag sileadh as súil a choinnigh tine dhóite an tnútha gan chodladh
Réab an tsearc mo dhoimhneacht istigh agus scar as a chéile iad
لَوْ قَرَّبُوا النَّارَ مِنْ قَلْبِي لَأَحْرَقَهَا
فَهَلْ سَمِعْتُمْ بِقَلْبٍ أَحْرَقَ النَّارَا
Dá dtabharfaidís tine i gcóngar mo chroí, dhófeadh mo chroí an tine féin
An gcuala sibh riamh faoi chroí a d’adhain an tine féin?