Toirmiscthe dom radharc ar áilleacht ar bith seachas bhur n-áilleachtsa

is ní ach bladair liom aon chaint ach amháin bhur mbriathra

Níl i saol an iolair libhse ach cuid d'aon lá amháin

is ionann uair an chloig le cách eile is bliain i ndiaidh bliana

Is dodhéanta dom foighne a chleachtadh in bhur n-éagmais

is níl de mharfóir orm ach an scaradh uaibhse

Nuair a dhearcaim oraibh, glantar mo bhuarthaí uile

is má bhíonn sibh as láthair, druideann an t-éag liom

Is mian liom suí i bhur gcuideachta mar chompánach

is go dteannfaí mo phubaill in bhur ndúiche siúd

Leigheasaigí le haontacht an t-othar atá tréigthe

a bhíonn faoi mhearbhall grá oraibh nuair a ghlórann na colúir

Is scéal ársa é scéal a ghrá dhaoibhse

agus is é an t-easláinte a chlóca de bharr an ghrá seo

Is sibhse an bunús is uaisle de na bunúis go léir

más é bhur dtoil é, bainfear mo mhian amach

Éiríonn an ní is deacra éasca mar gheall oraibhse

mar sin, bíodh bhur bhflaithiúlacht lách, a dhaoine uaisle

Níl aon duine eile fiúntach don fhlaithiúlacht ach sibhse

conas a dhéanfaí éagóir ar an té a lorgaíonn foscadh in bhur gclós?