Ik sei, doe’t it ljocht fan dyn beskerme skientme

foar my ferlern gie en ferburgen wie

By Allah, in sykte hat my fertard

wêryn’t ik de dea sels priuwe moatten haw

Myn eagen, troch it bittere skriemen

oerstreame as rinnende boarnen

En myn eachleden wiene net foldien mei alle triennen dy’t rûnen

oant se sels útdûgen

Myn hert dwaalt yn leafde, myn langstme groeit

dus wannear sil ús weriening wêze?

It ljocht is út myn sicht ferdwûn

O moaie Moanne, treast dizze eagen