عَلَى الْعَقِيقِ اجْتَمَعْنَا
Op de ‘Aqiq kamen wy byinoar
Fy
عَلَى الْعَقِيقِ اجْتَمَعْنَا
نَحْنُ وَسُودُ الْعُيُونِ
By de delling fan al-Aqiq kamen wy gear
wy en de donkere-eagigen
مَا ظَنِّ مَجْنُونَ لَيْلَى
قَدْ جُنَّ بَعْضَ الْجُنُونِ
Wat tinkst fan Layla har Dwylas?
Hy hie mar in fraksje fan dizze sljochtens
فَيَا عُيُوني عَيَوْنِي
وَيَا جُفُونِي جَفَوْنِي
O myn eagen, wat hawwe jim my wurch makke
En o myn eachlidden, wat hawwe jim my ferlitten
وَيَا قُلَيْبِي تَصَبَّرْ
عَلَى الَّذِي فَارَقُونِي
O myn hartsje, hâld dy kranich
Oer harren dy't fan my skieden binne
فَارَقْتُهُمْ يَوْمَ الاِثْنَيْنِ
صُبْحَ الثَّلَاثَا وَاحِشُونِي
Ik skiede fan harren op moandei
Tsjin tiisdeitemoarn wie ik iensum sûnder harren
هُمْ سَادَةٌ خَلَّفُونِي
أَبْكِي دَماً مِنْ عُيُونِي
Se binne edele masters dy't my efterlieten
wylst ik triennen fan bloed skriem út myn eagen
بَكَيْتُ حَتَّى رَثَانِي
الْطَّيْرُ فَوْقَ الْغُصُونِ
Ik skriemde oant sels de fûgels
Op de tûken meilibjen mei my hiene
بِاللهِ إِنْ مُتُّ شَوْقاً
بِأَدْمُعِي غَسِّلُونِي
By Allah, as ik stjer fan langstme
Waskje my dan mei myn eigen triennen
نُوحُوا عَلَيَّ وَقُولُوا
هَذَا قَتِيلُ العُيُونِ
Jammerje oer my en sis
„Hjir leit ien dy't ferslein is troch dy eagen”
مَا زِلْتُ حَوْلَ الْمَطَايَا
أَقُولُ بِاللهِ احْمِلُونِي
Ik bleau mar om de rydbeasten omhingjen
Smekend: „By Allah, nim my mei
إِلَى مَنَازِلِ قَوْمِي
سَارُوا وَمَا وَدَّعُونِي
Nei de wenplakken fan myn folk!”
Se setten ôf sûnder ôfskie fan my te nimmen
رُوحْ يَا رَسُولِي إِلَيْهِمْ
سِرْعاً وَقَبِّلْ يَدَيْهِمْ
Gean, o myn boade, nei harren ta
Gean fluch en tútsje harren hannen
وَاقْرَأْ سَلَامِي عَلَيْهِمْ
لَعَلَّهُمْ يَقْبَلُونِي
Bring myn groetnis oan harren oer
Miskien sille se my wol wer oannimme
جَانِي الْرَّسُول وَهُوَ يَضْحَكْ
وَقَالَ أَبْشِرْ بِصُلْحِكْ
Myn boade kaam glimkjend by my
En sei: „Wês bliid, want der is fermoedsoening!”
وَحَيَاةِ عَيْشِكَ وَمِلْحِكْ
هُمْ بِالوِصَالِ وَاعَدُونِي
De bân fan brea en sâlt tusken jim bliuwt
Se hawwe tasein dat jim wer ferienige wurde