O jo dy't myn triennen sjocht as oanhâldende rein

Ut myn beide eagen, wylst de sykte op myn lichem te sjen is

Wês net ferbaasd, sels as ik as libbenleaze resten bin

In gazelle op de flakte, tusken de banbeammen en de berch

Hat it tastien myn bloed te ferjitten yn de hillige moannen

Wûnderje jo oer myn steat, want ik haw nea earder

Bang west foar swierrichheden, al luts it de hannen nei my út

Mar de leafde hat my dôf makke, en myn wurden wiene om 'e nocht

It lot hat in liuw ferslein mei de eagen fan in jonge gazelle

O bewener fan de flakte, rêd de bewener fan it rûchte!

Myn leafste oerfoel myn hert mei ûntelbere pilen fan syn blik

En liet my dwaaljend efter, sûnder ienige lieding

Doe't er my trof en syn pylk myn úthâldingsfermogen swakke

Untkende ik de wûne en ferburch de pylk yn myn hert

Wûnen fan de leafste dogge my gjin sear

Sa gau as myn moanne ferskynt, is de moanne sels ferburgen

Lang haw ik de nachten yn gedachten en wekkerens trochbrocht

Myn siel is sines, myn bloed, myn gehoar en myn sicht

O jo dy't my bestraft om myn leafde, de leafde is it lot

As sok langstme jo ferbrând hie, soene jo net skelle of ferwite