مَا مَعِي وَجَهْ قَابِل بِهْ سِوَى حُسُنْ ظَنِّي
Eg havi einki at møta tær við uttan mína góðu vón til tín.
Fo
مَا مَعِي وَجَهْ قَابِل بِهْ سِوَى حُسُنْ ظَنِّي
فِيكْ يَا رَبِّ فَارْحَمْنِي وَلَا تَمْتَحِنِّي
Eg havi einki at mæta Tær við uttan mína góðu vón til Tín
So, Harri mín, miskunna mær og set meg ikki á roynd
تُبْتْ يَا رَبِّ فَاقْبَلْ تَوْبَتِي وَاعْفُ عَنِّي
وَامْحُ ذَنْبِي وَسَامِحْ كُلَّ تَقْصِيرْ مِنِّي
Eg havi angrað, Harri mín, so tak við bót míni og fyrigev mær
Strika synd mína og fyrigev hvørt eitt av mínum brekum
خِفِتْ مِنْ عَاقِبَةْ أَمْرِي فَجُدْ لِي بِأَمْنِي
مَحِضْ فَضْلٍ وَإِحْسَانٍ وَجُودٍ وَمَنِّ
Eg ræðist hvat endi mín kann bera við sær, so gevi mær náðiliga trygd
Við berari náði, góðsku, rífleika og vælvild
آه مِنْ عَثْرَتِي يَا رَبِّ مِنْهَا أَقِلْنِي
زَادْ ذَنْبِي وَمِنْ كُثْرِ الْخَطَا حَارْ ذِهْنِي
Áh, Harri mín, fyri míni snubbi, reis meg upp aftur
Syndir mínar eru vaxnar, og av mongu feilunum er sinnið ørkymlað
أَدْرِكْ أَدْرِكْ بِتَعْجِيلِ الْفَرَجْ وَانْتَقِدْنِي
وَاعْطِنِي عِلِمْ مِنْكَ يَا إِلَهِي لَدُنِّي
Kom mær til hjálpar, kom mær til hjálpar, skunda tær við ugga og frels meg
Og gevi mær, Guð mín, vísdóm beinleiðis frá Tær
يَنْجَلِي بِهْ عَنِ الْقَلْبِ الْصَّدِى كُلَّ رَيْنِ
ياَ سَمِيعَ الْدُّعَاءْ سَلْكَ اسْتَجِبْ وَاسْتَمِعْنِي
Harvið skal allur rustur og hvørt slør reinsast úr hjartanum
Tú, sum hoyrir bønina, svara mær og lýð á mína ákallan
مَا لِي إِلَّا أَنْتَ مُعْطِي
مَا لِي إِلَّا أَنْتَ مُغْنِي
Eg havi ongan uttan Teg at geva mær
Eg havi ongan uttan Teg at ríka meg