Medinan baditut maiteak, haiek niri begiratzean

nire kezkak uxatu eta gaitza aldentzen da.

Bihotza lagunartean eta poz handiz

betetzen da, eta arrakasta eta garaipena bidelagun ditut.

Oi, Taybako jendea, zatozte! Maitasun-minez nago

eta espero nuen horren zain nago adi.

Zuen ohitura da maitaleak, maitasunaren mintzoaz

deitzen dizuenean, haren bihotza sendatzea.

Maitasunak nire barrena betetzen du, are gehiago,

nire irudiko pertsona baten gorpuztu da, irudiek zerbait badiote.

Oi, Mezularien Jauna, lagun nazazu, ez baitzait

zuganako maitasun gordea beste baliabiderik geratzen.

Jainkoarena da zure jaiotza preziatua, lurra

poztu zuena eta zorigaitzak uxatu zituena.

Mundua argitu zen eguna, ez da inoiz

halako egunik ikusi ez eguzki ez ilargipean.

Bihotzezko agur lurrindua zuretzat,

zure espiritu usaintsuak haren lurrina handitzen du.

Norbaitek "Zer duzu irrikatzen?" galdetzean, nik:

"Tayba dut irrikatzen, mugarik ez duen irrikaz".

Oi, zeruko gidari, lurreratu nazazu ikustean

Kupula Berdea eta gelak zure begien aurrean distiratzen.

Han Mezulariaren leihorantz zuzenduko naiz

Jainkoari barkamena eskatzeko, bekatuak barkatzen diren tokian.

Jainkoaren bedeinkapena zure gain, zure jaiotzaren

jaian bertsoak eta surak errezitatzen diren bitartean.

Baita senide, lagun eta jarraitzaile guztien gainean ere,

Ghaus, Qutb eta bertaratutako maiteen gainean.