O nire malkoak euri etengabea bezala jariatzen ikusten dituzun hori,

nire begietatik isuriz, nire gorputzak gaitza ageri duen bitartean.

Ez harritu, nahiz eta hondakin bizi-gabe bihurtu,

ordokiko gazela batek, bān zuhaitzen eta mendiaren artean.

Hilabete sakratuetan nire odola isurtzea zilegi aurkitu baitu,

miretsi nire egoera, inoiz ez bainintzen lehenago

Zorigaitzen beldur izan, niregana eskuak luzatu bazituzten ere,

baina maitasunak gorrarazi nau, eta nire hitzak alferrikakoak izan dira.

Patuak lehoia eraitsi du gazela gazte baten begiekin,

o ordokiko biztanle, zatoz oihaneko biztanlea salbatzera!

Maiteak nire bihotzari eraso dio bere begirada sarkorraren gezi ugariekin,

eta noraezean utzi nau, gidaritzarik gabe.

Zauritu ninduenean eta bere geziak nire kemena ahuldu zuenean,

zauria ukatu eta gezia nire bihotz barruan ezkutatu nuen.

Maiteak egindako zauriek ez didate minik ematen,

nire ilargia agertzen denean, ilargia bera ezkutatzen baita.

Luze eman ditut gauak gogoetan eta ernai haren maitasunagatik,

nire arima harena da, nire odola, nire entzumena eta nire ikusmena.

O hura maitatzeagatik gaitzesten nauzun hori, maitasuna bera patua da,

halako irrikak kiskali bazintu, ez zenidake ez erasiarik ez gaitzespenik egingo.