Ho vi kun nigre-ŝminkitaj okuloj, revivigu la melodion en nia nokto de babilado

Malkaŝu el la kanto de l' loĝejo de Sulejma mil sencojn.

El la brilo de l' fulmo, kiu lumis sur Monto Sinaja

En la tago kiam Moseo serĉis fajreron el ĝi, dum ni varmiĝis per ĝia fajro.

Kiu ajn vidis brilon el ĝi, tiu ekkriis kaj ĝemis

Kiu ajn aŭdas la ĝemon de l' malĝojulo, timu ke li malaperos en ekstazo.

Ho Dio, kompatu lin kaj rigardu lin, ĉar li estas de l' amo lacegigita

Kiel tiuj, kiuj ĝin gustumis antaŭ ol ni ekzistis.

La popolo de Lia ĉeesto, el kies vino ni trinkis

Dum niaj samtempuloj ne sciis nian sencon.

El la vino de amo kaj pureco ni trinkis

Ni matenmanĝis el la pokaloj de pasio, kaj ankaŭ vespere trinkis.

Ĉiu, kiu tion neas, venu kaj aŭskultu nin

Li aŭdu nian virton, la klaran tekston de l' Manifesta Libro.

La familio de l' Profeto, la popolo de lojaleco kaj certeco

Ili estas la Popolo de l' Mantelo, ho Dio, per ili donacu nian favoron.

Ili estas la Popolo de l' Mantelo, ho Dio, per ili donacu nian favoron

Kun bonfarto en ambaŭ mondoj, por ni kaj ĉiuj niaj parencoj.

Beligu niajn statojn, kompatu nin, kaj ne provu nin

Kaj preĝoj estu super Ahmad tiel longe kiel ĉiu okulo dormetas.