Vi estas miaj devo kaj miaj liberaj donacoj,

vi estas mia parolo kaj mia laboro,

Ho Vi, la direkto de mia preĝo

kiam mi staras por preĝi

Via beleco kuŝas antaŭ mi,

al ĝi mi direktas mian tuton,

Via sekreto kuŝas en mia interna konscio,

kaj la koro estas Sinajo de manifestiĝo.

En la vilaĝo mi vidis fajron

unu nokton, do mi ĝojigis miajn homojn

dirante, “atendu ĉi tie, ĉar eble

mi trovos gvidon”

Mi proksimiĝis al ĝi, kaj jen ĝi estis—

la Fajro de la Alparolito (Moseo), antaŭ mi!

Mi estis vokita el ĝi rekte

Revenu miajn noktojn de proksimeco

Pli proksime ankoraŭ, alproksimiĝante al la

renkontiĝa punkto por mia unuiĝo.

Miaj montoj disfalis,

en superforta miro de la Manifestiĝinto

aperante sekreto, kaŝita

kaj komprenata de iu kiel mi.

Mi estis la Moseo de mia epoko,

ekde aŭdi kun mia tuta estaĵo.

Do en mia morto estas mia vivo,

kaj en mia vivo estas mia mortigo.

Mi estas malriĉa kaj afliktita,

estu milda kun mia stato kaj humileco.

Ĉiu, kiu vizitis la benitan tombon (de la Profeto Mohamedo ﷺ)

La Profeto redonis la saluton

Li konas la kreitaĵon tute

Ĝoju, vizitantoj de Mohamedo

Lia vizaĝo superis la lunojn

La Sinjoro pligrandigis lian ĝojon

Li aperis en la universo kiel lumo

Antaŭ la tuta kreitaĵo de Dio, Mohamedo!