El la beleco de l' kosmo venas mia vino,

Mi gustumis ĝin pura kaj permesata.

Ĝi fontas el la ecoj de mia Plenluno,

Beleco kiu entenas ĉian perfektecon.

Vizaĝo kies brilo ekradiis,

Kaj la kosmo fariĝis ĝia spegulo.

Se via koro celas Lin renkonti,

Tiam lasu vian pasion akordi kun Lia.

Spirite, mi estas vasta ĉielo;

Korpe, mi estas nura polvo.

Mi estas floro, mi estas akvo,

Mi perdiĝis en la dolĉeco de mia ekstazo.

La spirito supreniris al sia alta rango,

Kaj la koro ekzorgis kaj gardis ĝin.

Kaj la korpo rapidis laŭ sia vojo,

Por atingi per tio sian plej profundan deziron.

Ho blamanto, kiu kritikas pro malkono,

Amanton, kiu atingis la kuniĝon.

Se vi blamas sincere, vi ankaŭ estos provata,

Kaj vi gustumus ĉi tiun amon tuj.

Per via neniiĝo for de ĉio krom Li,

Vi rifuĝas en la vasteco de Lia eterno.

Kaj per la malvarmeto de l' trinkaĵo de Lia kontento,

La brula sopiro de l' koro estingiĝas.

Estu donacataj la preĝoj de Dio,

Pli bonodoraj ol ĉiu ajn parfumo.

Al la Sendito, kiu sin montris,

Kies lumo forviŝas la eraron.

Kun paco kiu neniam finiĝas,

Al lia Familio, homoj de alta rango.

Al liaj Kunuloj kaj tiuj ilin sekvantaj,

Kaj al ĉiuj viroj de Dio.