Al la plej bona el la kreitaro neniu manon etendis

Sen fariĝi per li tute feliĉa

Tial mi etendis al li mian manon

Kaj per tio mi fariĝis unu el la feliĉuloj

Pordo al Dio, kiu altiĝis kaj supreniris

En honoro, kaj elstaris per ĉia gloro

Kaj ĉiu per lia voko konektiĝis

Al Dio, kaj atingis per li la dian subtenon

Vere mi, en malfacilo kaj en prospero

En lia protekto rifuĝas dum la tuta vivo

Kaj mi diras: helpu min, ho mia trezoro

Kaj donu al mi el viaj manplatoj roson de graco

Kaj korfavoru nin, ho mia espero

Per la resanigo de la koro de la malsanoj

Ĉu via amanto povus esti en angoro?

Dum pro via digno mi timas neniun

Mi ne esperas al alia, se maljustas

Mia tempo, kaj mi restas sen helpantoj

Per via vivo, direktu viajn rigardojn

Pro malavaro, ho plej bona el la prosternintoj

Vi estas la Elektito ekde la eterneco

Ho plej bona peranto inter la popoloj

Kaj per via lumo post la nenieco

La vizaĝo de la kreado ekbrilis kaj aperis

Kaj la beno de Dio sen ia limigo

Al vi estu donata, ho de alta rango

Kaj al la familio kun la gloraj kunuloj

Dum la kamelpelisto kantas kaj eĥas