Permesu al mi priskribi al vi la signojn kiuj aperis al li,

Klare videblaj kiel lumturoj bruligitaj nokte Sur la altaj montetoj por bonvenigi gastojn

Kvankam la beleco de perlo pliiĝas kiam ĝi estas inter aliaj,

Ĝia valoro ne malpliiĝas kiam sola, nestringita

Kian esperon povas havi tiu kiu provas laŭdi ĝin

Por fari justecon al ĝiaj noblaj trajtoj kaj kvalitoj?

Versoj de vero de la Kompatema — revelaciitaj en tempo,

Tamen Eternaj — la atributo de la Antaŭeterna Unu

Ili ne estas ligitaj al tempo, kaj alportas al ni sciigojn

Pri la Lasta Tago, kaj ankaŭ pri ‘Ad kaj Iram

Ili daŭris ĝis nia tempo, kaj superis

Ĉiun miraklon alportitan de aliaj profetoj, Kiu venis, sed ne daŭris

Versoj tiel klaraj ke neniu obskureco povas resti

Por la disputema, nek ili bezonas iun juĝiston

Neniu nekompata malamiko iam ajn atakis ilin

Sen retiriĝi fine de la batalo, petante pacon

Ilia elokventeco refutas la pretendon de unu kontraŭanta ilin,

Kiel honesta viro forpuŝas la manon de la atakanto De tio kio estas sankta

Ili enhavas signifojn kiel la senfinaj ondoj de la maro,

Kaj iras multe preter ĝiaj juveloj en sia beleco kaj valoro

Iliaj mirindaĵoj estas senfinaj kaj nekalkuleblaj,

Nek ilia konstanta ripetado iam rezultas en laceco aŭ enuo

La unu kiu recitis ilin estis plenigita de ĝojo, kaj mi diris al li,

"Vere vi kaptis la ŝnuron de Alaho — do tenu ĝin."

Se vi recitas ilin timante la varmegon de la brulanta Fajro,

Vi estingis la varmegon de la brulvundo per ilia malvarmeta dolĉa akvo

Kiel la Ḥawḍ, kiu heligas la vizaĝojn de la malobeemaj,

Kiam ili alvenis kun vizaĝoj nigraj kiel karbo

Kiel la Ṣirāṭ kaj kiel la Ekvilibraj Pesiloj en justeco,

Vera justeco inter homoj ne povas esti establita de iu ajn alia

Ne miru se envia persono rifuzas agnoski ilin,

Fingrante nescion, kvankam perfekte kapabla kompreni

Ĉar la okulo povas rifuzi la lumon de la suno kiam ĝi estas inflama,

Kaj kiam la korpo estas malsana, La buŝo povas eviti eĉ la guston de dolĉa akvo