Ĉu estas la memoro pri najbaroj en Dhu Salam

Kiu lasis viajn okulojn tiel ruĝaj pro larmoj?

Aŭ ĉu estas la vento blovanta el la direkto de Kāẓima

Kaj la fulmo fulmantanta en la nigra nokto de Monto Iḍam?

Kio estas la afero kun viaj okuloj, ke kiam vi diras al ili ĉesi,

Ili nur ploras pli? Kaj via koro – kiam vi provas veki ĝin, Ĝi nur fariĝas pli konfuzita

Ĉu la amanto supozas, ke lia amo povas esti kaŝita

Inter verŝantaj larmoj kaj brulanta koro?

Se ne pro amo, viaj larmoj ne verŝiĝus super spuroj lasitaj de via amata,

Nek vi estus sendorma memorante la salikon kaj la monton

Do kiel vi povas nei ĉi tiun amon kiam tiaj honestaj atestantoj

kiel plorado kaj maldikiĝo atestis ĝin kontraŭ vi?

La agonio de amo gravuris du liniojn de larmoj kaj malĝojo

Sur viaj vangoj, palaj kiel bahār kaj ruĝaj kiel canam

Jes, vizio de tiu, kiun mi amas, venis al mi nokte, kaj mi ne povis dormi,

Ho, kiel amo malhelpas la gustumadon de ĝojo kun sia sufero!

Ho vi, kiu riproĉas min pro ĉi tiu pura amo, akceptu mian ekskuzon.

Se vi estus vere justa, vi tute ne riproĉus min

Ke vi estu ŝparita de stato kiel la mia! Mia sekreto ne povas esti kaŝita

De miaj malamikoj, nek iam estos fino al mia malsano

Vi donis al mi sinceran bonan konsilon, sed mi ne aŭdis ĝin,

La amanto estas sufiĉe surda al tiuj, kiuj riproĉas lin

Mi eĉ suspektis la konsilon de miaj propraj grizaj haroj riproĉantaj min,

Kiam mi sciis, ke la konsilo de maljuneco kaj grizaj haroj estas super suspekto