Ho vi, kiu vidas miajn larmojn falantajn kiel konstanta pluvo,

el miaj okuloj, dum malsano videblas sur mia korpo

Ne miru, eĉ se mi fariĝos kiel senvivaj restaĵoj,

pro gazelo sur la ebeno, inter la ban-arboj kaj la monto

Li trovis permesata verŝi mian sangon en la sanktaj monatoj,

miru pri mia stato, ĉar neniam antaŭe

Mi timis afliktojn, eĉ se ili etendus al mi la manon,

sed la amo surdigis min, kaj miaj vortoj estis diritaj vane

La sorto faligis leonon per la okuloj de gazelido,

ho loĝanto de la ebeno, savu la loĝanton de la densaĵo!

Mia amato atakis mian koron per sennombraj sagoj de sia rigardo,

kaj lasis min vaganta, sen iu ajn gvido

Kiam li trafis min kaj lia sago malfortigis mian eltenon,

mi neis la vundon kaj kaŝis la sagon en mia koro

Ĉar vundoj de la amatoj ne kaŭzas al mi doloron,

kiam ajn mia luno aperas, la luno mem kaŝiĝas

Longe mi pasigis la noktojn en pensado kaj maldormo pro lia amo,

mia animo estas lia, mia sango, mia aŭdo kaj mia vido

Ho vi, kiu mallaŭdas min pro lia amo, dum amo estas sorto,

se la sopiro vin konsumulus, vi nek mallaŭdus nek kulpigus