Jen la sankta loko, kien rifuĝas la popoloj

kaj kies sublimecon obeis la araboj kaj fremduloj

Jen la loko de l' Sendito de Dio, la plej nobla el tiuj

al kiuj de lia Sinjoro venis la leĝoj kaj saĝecoj

Jen Mohamedo la Gvidanto, per kies gvida lumo

forviŝiĝis de ni la maljustoj kaj la densaj mallumoj

Jen tiu, kiu sublimiĝis eĉ super la ĉielojn

al honora rango, sub kiu ĉiuj popoloj restas

Ho mia sinjoro, ho Sendito de Dio, ho mia espero

ho vi, ĉe kiu mi rifuĝas se la piedo glitas

Per vi mi gvidiĝis al la fido, tiel ke sinsekvis

ĉe mi el viaj virtoj la multnombraj benoj

Dio de la kreitaro vin benu, tiel longe kiel kveras

kolomboj kaj kiel el nuboj torente falas la pluvado