Dio gvidu la Amaton de l' Beleco al la vera gvido,

kaj gardu lin kontraŭ la pereo, kiun li timas

Kaj la animon de l' envianto, Dio bruligu liajn okulojn per malĝojo,

kaj tenu lin maldorma ĝis li pasigos la nokton en senvekiĝo

Neniam ĉesu la gazelino de l' sanktejo donaci al ni,

muskon kaj kamforon dum la malamikoj restas senatentaj

Pro ŝi mi amas Dammun-on, la Naĝdon kaj la montetojn,

kaj Ĥajlah-n kaj la intermonton, kie lia lumo aperis

Vualita damo el la gento de Haŝim kaj Mohamedo,

sur li estu la benoj de Dio, senĉesaj kaj eternaj

Do ne riproĉu min pri la belulino, sed pardonu min,

ĉar mia koro estas kun ŝi vespere tiel, kiel matene

Ho mallaŭdantoj, montru mildecon kaj korfavoron,

al afliktita amanto, kies vivo fariĝis mizera

Kaj ne supozu, ho gazelino de l' tribo, ke mi

subfalis al malsaĝo, Dio gardu, dum la kamelpelisto kantis sian kanton

Pelante la kamelojn de sopiro, celante al sanktejo,

kie la homoj sidiĝis en roso-ĝardeno

En Ajdid, Dio konservu la tutan Ajdid-on,

per pasanta pluvnubo, kiam ajn fulmo brilas aŭ tondro bruas

Ĝi pasu super la verdaj herbejoj de Ŭadi al-Naqa,

al Zanbal kaj Baŝar, tiel longe kiel turto kantas

Kaj la lumo ĉirkaŭvolvu al-Furajt-on kaj la homojn de Bakdar,

kun pluvegoj de pardono kaj sekureco kontraŭ pereo

Ĉar kiom da gnostikuloj troviĝas en tiuj tombejoj?

Kaj kiom da grandaj kleruloj, per kiuj oni estas gvidata en la mallumo de nescio?

En Ajdid, ĉiu festo fariĝis fonto de afableco,

kun la najbaroj, kiuj vojaĝas tien, tiu popolo de vera gvido

La imamoj de la religio de Dio, alvokante Lian kreaĵaron,

al Lia pordo; benita estas tiu, kiu aŭdas tiun vokon!

Kaj rapidu al la Majesta Sinjoro,

en Lia obeado, serĉante eternan feliĉon

Timante la punon de Dio en Lia fajro,

kie tiuj, kiuj estis tiranaj kaj ribelemaj, loĝos eterne

Tiuj, kiuj ne sekvis la Plejbonulon de l' homaro, Mohamedon,

la Profeton de Gvido, la Oceanon de Malavaro, la Foriganton de rusto

Sur li estu la benoj de Dio, kaj poste Lia paco,

beno kaj paco ĝis la fino de la tempo