Μπήκαν σε αυτόν τον κόσμο φτωχοί,

Και όπως μπήκαν, έτσι έφυγαν

Ένας λαός που έκανε καλές πράξεις—και έτσι ανυψώθηκαν,

Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια των υψηλότερων βαθμίδων

Ω πανσέληνε, γιατί ο χωρισμός έφερε τέτοιο σκοτάδι

διότι η καρδιά είναι πραγματικά αναστατωμένη από την απουσία σου.

Δεν κατηγορώ την καρδιά που είναι αδιάφορη για σένα,

Διότι στον τυφλό δεν υπάρχει κατηγορία

Ω εσύ που ισχυρίζεσαι ότι ακολουθείς το μονοπάτι τους,

Βιάσου—ο δρόμος σου είναι στριφτός και ανώμαλος

Ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς τη Λέιλα, κι όμως κοιμάσαι όλη τη νύχτα,

Με τη ζωή σου, τέτοια πράξη είναι πραγματικά ντροπιαστική!

Ω Πανσέληνε, με ταπεινότητα δεν θα αποχωρήσουμε,

Από την πόρτα του Αγαπημένου, μπορούμε να εισέλθουμε;

Πότε, ω ελπίδα μου, μέσω της ένωσης μαζί σου,

Θα ηχήσουν οι μελωδίες της αγάπης με χαρά;

Ήπιαν, με τα κύπελλα του στοχασμού τους,

Από το καθαρό κρασί της αγάπης Σου—ανόθευτο και καθαρό

Κατάλαβαν το νόημα—πράγματι, είναι το ίδιο το νόημα,

Και οι γλώσσες τους είναι πάντα απασχολημένες με τη μνήμη του Θεού