Chapter 6
ON THE NOBILITY OF THE QURAN AND ITS PRAISE
مَوْلَاىَ صَلِّ وَسَلِّمْ دَائِمًا أَبَدًا
عَلَى حَبِيبِكَ خَيْرِ الخَلْقِ كُلِّهِمِ
Ω Κύριέ μου, ευλόγησε και δώσε ειρήνη πάντα και για πάντα
Στον αγαπημένο Σου, τον Καλύτερο όλης της Δημιουργίας
دَعْنيِ وَوَصْفِيَ آيَاتٍ لَهُ ظَهَرَتْ
ظُهُورَ نَارِ القِرَى لَيْلاً عَلَى عَلَمِ
Επίτρεψέ μου να περιγράψω τα σημάδια που εμφανίστηκαν σ' αυτόν,
Φανερά σαν φάροι αναμμένοι τη νύχτα Στους ψηλούς λόφους για να καλωσορίσουν τους καλεσμένους
فَالدُّرُّ يَزْدَادُ حُسْنًا وَهْوَ مُنْتَظِمٌ
وَلَيْسَ يَنْقُصُ قَدْرًا غَيْرَ مُنْتَظِمِ
Αν και η ομορφιά ενός μαργαριταριού αυξάνεται όταν είναι περασμένο ανάμεσα σε άλλα,
Η αξία του δεν μειώνεται όταν είναι μόνο, χωρίς κλωστή
فَمَا تَطَاوُلُ آمَالِ المَدِيحِ إِلَى
مَا فِيهِ مِنْ كَرَمِ الأَخْلاَقِ وَالشِّيَمِ
Τι ελπίδα μπορεί να έχει αυτός που προσπαθεί να το επαινέσει
Να αποδώσει δικαιοσύνη στα ευγενή χαρακτηριστικά και τις ποιότητές του;
آيَاتُ حَقٍّ مِنَ الرَّحْمٰنِ مُحْدَثَةٌ
قَدِيمَةٌ صِفَةُ المَوْصُوفِ بِالقِدَمِ
Στίχοι αλήθειας από τον Ελεήμονα — αποκαλύφθηκαν στον χρόνο,
Ωστόσο Αιώνιοι — το χαρακτηριστικό του Προαιώνιου
لَمْ تَقْتَرِنْ بِزَمِانٍ وَهْيَ تُخْبِرُنَا
عَنِ المَعَادِ وَعَنْ عَادٍ وَعَنْ إِرَمِ
Δεν δεσμεύονται από τον χρόνο, και μας φέρνουν ειδήσεις
Της Τελευταίας Ημέρας, και επίσης των 'Αδ και Ιράμ
دَامَتْ لَدَيْنَا فَفَاقَتْ كُلَّ مُعْجِزَةٍ
مِنَ النَّبِيِّينَ إِذْ جَاءَتْ وَلَمْ تَدُمِ
Διήρκεσαν μέχρι την εποχή μας, και ξεπέρασαν
Κάθε θαύμα που έφεραν άλλοι προφήτες, Τα οποία ήρθαν, αλλά δεν διήρκεσαν
مُحَكَّمَاتٌ فَمَا تُبْقِينَ مِنْ شُبَهٍ
لِذِي شِقَاقٍ وَمَا تَبْغِينَ مِنْ حَكَمِ
Στίχοι τόσο σαφείς που καμία αμφιβολία δεν μπορεί να παραμείνει
Για τον αντιφρονούντα, ούτε χρειάζονται κανέναν κριτή
مَا حُورِبَتْ قَطُّ إِلاَّ عَادَ مِنْ حَرَبٍ
أَعْدَى الأَعَادِي إِلَيْهَا مُلْقِيَ السَّلَمِ
Κανένας αδιάλλακτος εχθρός δεν τους επιτέθηκε ποτέ
Χωρίς να υποχωρήσει τελικά από τη μάχη, ζητώντας ειρήνη
رَدَّتْ بَلاَغَتُهَا دَعْوَى مُعَارِضِهَا
رَدَّ الغَيُورِ يَدَ الجَانِي عَنِ الحُرَمِ
Η ίδια τους η ευγλωττία αντικρούει τον ισχυρισμό αυτού που τους αντιτίθεται,
Όπως ένας έντιμος άνθρωπος αποκρούει το χέρι του επιτιθέμενου Από το ιερό
لَهَا مَعَانٍ كَمَوْجِ البَحْرِ فِي مَدَدٍ
وَفَوْقَ جَوْهَرِهِ فِي الحُسْنِ وَالقِيَمِ
Περιέχουν νοήματα σαν τα ατελείωτα κύματα της θάλασσας,
Και υπερβαίνουν τα κοσμήματά της στην ομορφιά και την αξία
فَمَا تُعَدُّ وَلاَ تُحْصَى عَجَائِبُهَا
وَلاَ تُسَامُ عَلَى الإِكْثَارِ بِالسَّأَمِ
Τα θαύματά τους είναι αμέτρητα και ανυπολόγιστα,
Ούτε η συνεχής επανάληψή τους προκαλεί ποτέ κόπωση ή βαρεμάρα
قَرَّتْ بِهَا عَيْنُ قَارِيهَا فَقُلْتُ لَهُ
لَقَدْ ظَفِرْتَ بِحَبْلِ اللهِ فَاعْتَصِمِ
Αυτός που τα απήγγειλε γέμισε με χαρά, και του είπα,
«Πραγματικά έχεις πιάσει το σχοινί του Αλλάχ — κράτα το.»
إِنْ تَتْلُهَا خِيفَةً مِنْ حَرِّ نَارِ لَظَى
أَطْفَأْتَ حَرَّ لَظَى مِنْ وِرْدِهَا الشَّبِمِ
Αν τα απαγγείλεις φοβούμενος τη ζέστη της φλογερής Φωτιάς,
Έχεις σβήσει τη ζέστη της φλόγας με το δροσερό γλυκό νερό τους
كَأَنَّهَا الحَوْضُ تَبْيَضُّ الوُجُوهُ بِهِ
مِنَ العُصَاةِ وَقَدْ جَاءُوهُ كَالحُمَمِ
Σαν τη Χάουδ, που φωτίζει τα πρόσωπα των ανυπάκουων,
Όταν έφτασαν με πρόσωπα μαύρα σαν κάρβουνο
وَكَالصِّرَاطِ وَكَالمِيزَانِ مَعْدِلَةً
فَالقِسْطُ مِنْ غَيْرِهَا فِي النَّاسِ لَمْ يَقُمِ
Σαν τη Σιράτ και σαν τις Ζυγαριές της Δικαιοσύνης,
Η αληθινή δικαιοσύνη μεταξύ των ανθρώπων δεν μπορεί να καθιερωθεί από κανέναν άλλο
لاَ تَعْجَبَنْ لِحَسُودٍ رَاحَ يُنْكِرُهَا
تَجَاهُلاً وَهْوَ عَيْنُ الحَاذِقِ الفَهِمِ
Μην εκπλαγείς αν ένας ζηλόφθονος αρνηθεί να τα αναγνωρίσει,
Προσποιούμενος άγνοια, αν και απόλυτα ικανός να καταλάβει
قَدْ تُنْكِرُ العَيْنُ ضَوْءَ الشَّمْسِ مِنْ رَمَدٍ
وَيُنْكِرُ الفَمُ طَعْمَ المَاءِ مِنْ سَقَمِ
Γιατί το μάτι μπορεί να απορρίψει το φως του ήλιου όταν είναι φλεγόμενο,
Και όταν το σώμα είναι άρρωστο, Το στόμα μπορεί να απορρίψει ακόμα και τη γεύση του γλυκού νερού