قصيدة البردة
Κασίντα Αλ Μπούρντα
El
El
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 5
ﷺ ON THE MIRACLES THAT CAME AT HIS HAND
مَوْلَاىَ صَلِّ وَسَلِّمْ دَائِمًا أَبَدًا
عَلَى حَبِيبِكَ خَيْرِ الخَلْقِ كُلِّهِمِ
Ω Κύριέ μου, ευλόγησε και χορήγησε ειρήνη πάντα και για πάντα
Στον αγαπημένο Σου, τον Καλύτερο από όλη τη Δημιουργία
جَاءَتْ لِدَعْوَتِهِ الأَشْجَارُ سَاجِدَةً
تَمْشِي إِلَيْهِ عَلَى سَاقٍ بِلاَ قَدَمِ
Τα δέντρα ήρθαν σε αυτόν όταν κάλεσε, προσκυνώντας,
Περπατώντας προς αυτόν σε κορμούς χωρίς πόδια
كَأَنَّمَا سَطَرَتْ سَطْرًا لِمَا كَتَبَتْ
فُرُوعُهَا مِنْ بَدِيعِ الخَطِّ بِاللَّقَمِ
Σαν να είχαν γράψει γραμμές όμορφης καλλιγραφίας
Με τα κλαδιά τους κατά μήκος του μονοπατιού
مِثْلَ الغَمَامَةِ أَنَّى سَارَ سَائِرَةً
تَقِيهِ حَرَّ وَطِيسٍ لِلهَجِيرِ حَمِي
Σαν το σύννεφο που κινήθηκε μαζί του όπου κι αν πήγαινε,
Προστατεύοντάς τον από την καυτή φούρνα της μεσημεριανής ζέστης
أَقْسَمْتُ بِالقَمَرِ المُنْشَقِّ إِنَّ لَهُ
مِنْ قَلْبِهِ نِسْبَةً مَبْرُورَةَ القَسَمِ
Ορκίζομαι στον [Κύριο του] φεγγαριού που κόπηκε στα δύο,
Σίγουρα έχει μια σύνδεση με την καρδιά του, Ένας αληθινός και ευλογημένος όρκος
وَمَا حَوَى الغَارُ مِنْ خَيْرٍ وَمِنْ كَرَمِ
وَكُلُّ طَرْفٍ مِنَ الكُفَّارِ عَنْهُ عَمِي
Και από την αριστεία και την ευγένεια που περιλαμβάνονται στη σπηλιά,
Ενώ κάθε ματιά των απίστων ήταν εντελώς τυφλή σε αυτήν
فَالصِّدْقُ فِي الغَارِ وَالصِّدِّيقُ لَمْ يَرِمَا
وَهُمْ يَقُولُونَ مَا بِالغَارِ مِنْ أَرِمِ
Ο αληθινός και ο ειλικρινής παρέμειναν στη σπηλιά,
Καθώς εκείνοι έξω έλεγαν ο ένας στον άλλον, 'Δεν υπάρχει κανείς σε αυτή τη σπηλιά.'
ظَنُّوا الحَمَامَ وَظَنُّوا العَنْكَبُوتَ عَلَى
خَيْرِ البَرِيَّةِ لَمْ تَنْسُجْ وَلَمْ تَحُمِ
Δεν υποψιάστηκαν ότι ένα περιστέρι θα αιωρείτο προσφέροντας προστασία,
Ή ότι μια αράχνη θα ύφαινε τον ιστό της για να βοηθήσει τον Καλύτερο της Δημιουργίας
وِقَايَةُ اللهِ أَغْنَتْ عَنْ مُضَاعَفَةٍ
مِنَ الدُّرُوعِ وَعَنْ عَالٍ مِنَ الأُطُمِ
Η φροντίδα και το καταφύγιο του Αλλάχ τον απελευθέρωσαν από την ανάγκη να καταφύγει
Σε πανοπλίες και φρούρια για την προστασία του
مَا سَامَنِي الدَّهْرُ ضَيْمًا وَاسْتَجَرْتُ بِهِ
إِلاَّ وَنِلْتُ جِوَارًا مِنْهُ لَمْ يُضَمِ
Όποτε οι καιροί με μεταχειρίστηκαν άδικα, και στράφηκα σε αυτόν
Για καταφύγιο, πάντα βρήκα ασφάλεια μαζί του, αβλαβής
وَلاَ الْتَمَسْتُ غِنَى الدَّارَيْنِ مِنْ يَدِهِ
إِلاَّ اسْتَلَمْتُ النَّدَى مِنْ خَيْرِ مُسْتَلَمِ
Και ποτέ δεν ζήτησα τον πλούτο των δύο κόσμων από το χέρι του,
Χωρίς να λάβω γενναιοδωρία από τον καλύτερο των δωρητών
لاَ تُنْكِرِ الوَحْيَ مِنْ رُؤْيَاهُ إِنَّ لَهُ
قَلْبًا إِذَا نَامَتِ العَيْنَانِ لَمْ يَنَمِ
Μην αρνηθείτε τις αποκαλύψεις που έλαβε στα όνειρά του,
Διότι σίγουρα, αν και τα μάτια του κοιμόντουσαν, είχε μια καρδιά που ποτέ δεν κοιμόταν
وَذَاكَ حِينَ بُلُوغٍ مِنْ نُبَوَّتِهِ
فَلَيْسَ يُنْكَرُ فِيهِ حَالُ مُحْتَلِمِ
Αυτό ήταν από την εποχή που έφτασε στην προφητεία,
Διότι τα όνειρα αυτού που έχει ενηλικιωθεί δεν μπορούν να αμφισβητηθούν
تَبَارَكَ اللهُ مَا وَحَيٌ بِمُكْتَسَبٍ
وَلاَ نَبِيٌّ عَلَى غَيْبٍ بِمُتَّهَمِ
Δοξασμένος να είναι ο Θεός! Η αποκάλυψη δεν είναι κάτι αποκτημένο,
Ούτε η γνώση ενός προφήτη για το άγνωστο να αμφισβητείται
كَمْ أَبْرَأَتْ وَصِبًا بِاللَّمْسِ رَاحَتُهُ
وَأَطْلَقَتْ أَرِبًا مِنْ رِبْقَةِ اللَّمَمِ
Πόσοι άρρωστοι έχουν θεραπευτεί με το άγγιγμα του χεριού του,
Και πόσοι, σχεδόν τρελοί από τη θηλιά των αμαρτιών τους, Έχουν απελευθερωθεί
وَأَحْيَتِ السَّنَةَ الشَّهْبَاءَ دَعْوَتُهُ
حَتَّى حَكَتْ غُرَّةً فِي الأَعْصُرِ الدُّهُمِ
Η προσευχή του έφερε νέα ζωή στο έτος της άγονης ξηρασίας,
Ώστε να ξεχωρίζει ανάμεσα στα σκοτεινά χρόνια Σαν το όμορφο λευκό σημάδι στο μέτωπο ενός αλόγου
بِعَارضٍ جَادَ أَوْ خِلْتَ البِطَاحَ بِهَا
سَيْبًا مِنَ اليَمِّ أَوْ سَيْلاً مِنَ العَرِمِ
Τα σύννεφα έριξαν βροχή, μέχρι που θα νόμιζες
Η κοιλάδα ήταν γεμάτη με νερό από την ανοιχτή θάλασσα, Ή από το σπασμένο φράγμα του 'Αρίμ