يَا أَجْمَلَ الْأَنْبِيَاء
Oh Most Beautiful of Prophets
El
يَا أَجْمَلَ الْأَنْبِيَاء
يَا أَكْمَلَ الْأَصْفِيَاء
Ὦ κάλλιστε τῶν προφητῶν
ὦ τελειότατε τῶν ἐκλεκτῶν
يَا خَاتَمَ الرُّسْلِ مَا
أَحْلَاكَ فِي قَلْبِي
Ὦ σφραγὶς τῶν ἀποστόλων, πόσον
γλυκὺς εἶ ἐν τῇ καρδίᾳ μου
يَا ذَا الَّذِي نُسْخَةُ
الْأَكْوَانِ فِيْكَ مَطْوِيَّ
Ὦ σὺ ἐν ᾧ τὸ ἀρχέτυπον
τῆς κτίσεως εἶναι ἐνειλιγμένον
عَطِيَّةٌ أَزَلِيَّة
Δῶρον ἀΐδιον καὶ αἰώνιον
أَنْتَ الَّذِي أُعْطِيتَ
الشَّفَاعَةَ الْوَافِيَّة
Σὺ εἶ ὁ ᾧ ἐδόθη
ἡ πλήρης μεσιτεία
وَ الْخَلْقُ حِينَئِذٍ
يَلْتَمِسُونَ الْأَنْبِيَاءْ
Καὶ ἡ κτίσις ἅπασα τότε
τοὺς προφήτας ἐκζητήσει
ثُمَّ يُقَالُ لِلْأَنَامْ
قَدْ نِلْتُمُ الْأُمْنِيَّة
Τότε τοῖς βροτοῖς ῥηθήσεται
Ἐτύχετε τοῦ πόθου ὑμῶν
أَلَا اقْصِدُوْا مُحَمَّدًا
بَابَ الْإِلَهِ الْعَالِيَ
Πρὸς τὸν Μωάμεθ πορεύεσθε
τὴν πύλην τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ
آيَاتُهُ شَافِيَة
Τὰ σημεῖα αὐτοῦ εἰσιν ἰάσιμα
وَهُوَ الْمُعَدُّ لَهَا
وَ ذُوَ الْثَنَاءِ الْوَافِيَ
Αὐτὸς δ' ἐστὶν ὁ προητοιμασμένος
ὁ κατέχων τὸν τέλειον αἶνον
ثُمَّ يُنَادِي سَاجِدًا
يَا رَبِّ جُدْ رَاضِيَـا
Εἶτα προσπίπτων κραυγάσει
Ὦ Κύριε, χαρίτου καὶ εὐδόκησον
يُنَادِي اشْفَعْ يَا حَبِيْبِ
يَا صَفْوَةَ الْأَصْفِيَاءْ
Ῥηθήσεται: Μεσίτευσον, ὦ Ἀγαπητέ
ὦ καθαρώτατε τῶν ἐκλεκτῶν
وَسَلْ تُعْطَى مَا تَرُوْم
وَلَا تَدَعْ عَاصِيَا
Αἴτει καὶ λήψῃ ὃ ἐπιθυμεῖς
καὶ μηδένα τῶν ἁμαρτωλῶν ἐγκαταλίπῃς
يَا صَفْوَةَ الْأَصْفِيَاءْ
Ὦ καθαρώτατε τῶν ἐκλεκτῶν
صَلُّوْا عَلَى مَنْ عَلَا
فَوْقَ السَّمَا رَاقِيَا
Εὐλογεῖτε τὸν ὑπεράνω
τῶν οὐρανῶν ἀναβάντα
هذَا حَبِيْبٌ غَدًا
عَنَّا العَنَـا مَـاحِيَا
Οὗτος ὁ Ἀγαπητὸς ὃς αὔριον
πᾶσαν θλίψιν ἀφ' ἡμῶν ἐξαλείψει
يَا رَبَّنَا عَطَّفْ عَلَيْنَا
قَلْبَهُ الزَّاكِيَا
Ὦ Κύριε, κλίνον ἐφ' ἡμᾶς
τὴν ἐκ τῆς ἁγνῆς αὐτοῦ καρδίας συμπόνιαν
وَاخْتِمْ لَنَا خِتَامَ مِسْكٍ
يَا مُجِيْبَ الدَّاعِيَا
Καὶ σφράγισον τὸ τέλος ἡμῶν δι' εὐωδίας μόσχου
ὦ ἐπήκοε τῶν καλούντων
بِالْأَسْرَارِ الذَّاتِـيـــة
Διὰ τῶν οὐσιωδῶν μυστηρίων