Dywed wrth yr hwn a’m beiodd

Gad fi a’m mater, o geryddwr

Pe gwyddit beth a ddigwyddodd

Ni fyddit yn fy ngwahardd, o ddiddeall

Onid wyt yn gweld fy nghorff cystuddiog

Wedi ei lygru gan nychdod y clefyd

Dywed imi, dros bwy y mae’r llafur hwn

A’r dyhead a’r syfrdandod hwn?

Duw sy’n ddigon i mi, a mwy

Dywed a fynnot, o ymyrrwr

O drigolion fy nghyfrinachau

Gennyf i chwi y mae purdeb serch

Rhof i chwi, fy meistri

Awennau fy materion a’m llyw

Nac anwybyddwch yr hwn sydd wedi dod

I ymgodi trwoch ymhlith y deiliaid

Yn sefyll wrth y drws, yn aros

Gan obeithio am wynfyd a derbyniad

Duw sy’n ddigon i mi, a mwy

Dywed a fynnot, o ymyrrwr

Chwythodd awelon yr undeb

O gyfeiriad y Sancteiddrwydd Goruchaf

Ac fe lyncodd eu goleuadau

Bydoedd y galon sydd yn wag

Oddi wrth bopeth ond ei gwrthrych addoliad

Yr Un, y Gwirionedd, y Cynhaliwr

A datgelwyd ei chyfrinachau

Ac fe ymsefydlodd yn nhŵr y cyrraedd

Duw sy’n ddigon i mi, a mwy

Dywed a fynnot, o ymyrrwr

Treuliodd y carwr y nos gyda’r Anwylyd

Tra bo’r ceryddwr esgeulus yn bell

Nid yw’n gwybod natur serch

Rhwng y meistri a’r gweision

Gwae ef, beth a ddarfyddai iddo

Pe gwyddai am y gwynfydedig

Ei safle gerbron ei Arglwydd

A Duw a ŵyr beth a ddywed ef

Duw sy’n ddigon i mi, a mwy

Dywed a fynnot, o ymyrrwr

Beth a ddywed y gwadwyr

Am yr hwn sydd â chalon bur?

Carwr i’r holl Fwslimiaid

A’i nod yw’r Meistr Hael

Ac y mae’n credu ynddo’i hun

Mai gwas distadl ydyw

Pe na bai gofal ei Arglwydd

Byddai’n segur ac yn gyfeiliornus

Duw sy’n ddigon i mi, a mwy

Dywed a fynnot, o ymyrrwr