Ai atgof cymdogion yn Dhu Salam

Sydd wedi gadael dy lygaid mor goch gyda dagrau?

Neu ai'r gwynt yn chwythu o gyfeiriad Kāẓima

A'r mellt yn fflachio yn y nos dywyll o Fynydd Iḍam?

Beth sy'n bod ar dy lygaid, pan ddywedi wrthynt i beidio,

Maent ond yn wylo mwy? A'th galon - pan geisi di ei ddeffro, Mae'n mynd yn fwy dryslyd

A yw'r un mewn cariad yn tybio y gellir cuddio ei gariad

Rhwng dagrau sy'n llifo a chalon yn llosgi?

Pe na bai am gariad, ni fyddai dy ddagrau yn llifo dros olion a adawyd gan dy anwylyd,

Na fyddet yn ddi-gwsg yn cofio'r goeden helyg a'r mynydd

Felly sut allwch chi wadu'r cariad hwn pan fo tystion mor onest

fel wylo a edrych yn denau wedi tystio yn dy erbyn?

Mae poen cariad wedi ysgrifennu dwy linell o ddagrau a galar

Ar dy ruddiau, mor wyn â bahār a mor goch â canam

Ie, daeth gweledigaeth o'r un rwy'n ei garu ataf yn y nos, ac ni allwn gysgu,

O, sut mae cariad yn rhwystro blasu pleser gyda'i ddioddefaint!

O ti sy'n fy ngheryddu am y cariad pur hwn, derbyn fy esgus.

Pe bai'n deg, ni fyddet yn fy ngheryddu o gwbl

Boed i ti gael dy arbed rhag cyflwr fel fy un i! Ni ellir cuddio fy nghyfrinach

Rhag fy ngwrthwynebwyr, ac ni fydd byth diwedd i'm clefyd

Rhoist gyngor da diffuant i mi, ond ni chlywais ef,

Mae'r cariad yn hollol fyddar i'r rhai sy'n ei feio

Hyd yn oed amheuais gyngor fy ngwallt llwyd fy hun yn fy ngheryddu,

Pan wyddwn fod cyngor henaint a gwallt llwyd uwchlaw amheuaeth