O tydi sy’n gweld fy nagrau’n tywallt fel glaw diderfyn,

O’m llygaid, tra bo gwaeledd yn amlwg ar fy nghorff

Paid â rhyfeddu, er imi ddod fel gweddillion difywyd,

Canys y mae iwrch ar y gwastadedd, rhwng y coed bān a’r mynydd

Cyfreithiodd dywallt fy ngwaed yn ystod y misoedd sanctaidd,

Rhyfedda at fy nghyflwr, oherwydd ni fues i erioed

Yn ofni adfyd, pe estynnai ei law tuag ataf,

Ond y mae cariad wedi fy mydaru, a’m geiriau a ddywedwyd yn ofer

Tynged a darodd lew â llygaid iwrch ifanc,

O drigol y gwastadedd, tyrd i achub trigol y llwyn!

Ymosododd fy Anwylyd ar fy nghalon â saethau di-rif ei gipolwg,

Gan fy ngadael yn grwydro, heb yr un arweiniad

Pan drawodd fi a gwanhau fy nyfalwch â’i saeth,

Gwadais y clwyf a chuddiais y saeth o fewn fy nghalon

Oherwydd ni ddaw poen o glwyfau a roddwyd gan yr anwylyd,

Pryd bynnag yr ymddengys fy lloer, y mae’r lleuad ei hun yn cuddio

Hir y bûm yn meddwl ac yn effro oherwydd cariad tuag ato,

Eiddo ef yw fy enaid, fy ngwaed, fy nghlyw, a’m golwg

O tydi sy’n fy meio am ei garu, tynged yw cariad ei hun,

Pe bai hiraeth o’r fath wedi dy ysu, ni fyddit yn ceryddu nac yn beio