Сказаў я, калі згасла перада мною

святло тваёй запаветнай прыгажосці:

«Прысягаю Богам, мяне знясіліла хвароба,

у якой я пакаштаваў саму смерць».

І вочы мае ад горкага плачу

цякуць, нібы імклівыя крыніцы.

І павекам маім было мала тых слёз, што ліліся,

пакуль самі яны не высахлі.

Сэрца маё блукае ў каханні, расце мая туга,

дык калі ж настане наша яднанне?

Знікла святло з маіх вачэй,

о прыгожы Месяц, суцеш гэтыя вочы.