У даліне Аль-Акік мы сабраліся

мы і тыя, чые вочы чорныя

Што думаеш ты пра вар'ята Лэйлы?

Ён спазнаў толькі долю майго шаленства

О мае вочы, як вы мяне змучылі

і о павекі мае, як вы мяне пакінулі

О маё сэрцайка, будзь цярплівым

да тых, хто разлучыўся са мной

Я пакінуў іх у панядзелак

а ў аўторак раніцай ужо быў самотны без іх

Яны — шляхетныя паны, што пакінулі мяне

праліваць крывавыя слёзы з маіх вачэй

Я плакаў так, што нават птушкі

на галінах пашкадавалі мяне

Богам клянуся, калі я памру ад тугі

абмыйце мяне маімі ж слязамі

Галасіце па мне і кажыце

«Вось забіты тымі вачыма»

Я ўсё туліўся да верхавых жывёл

молячы: «Дзеля Алаха, вазьміце мяне

Да жытлаў майго народа!»

А яны сышлі, нават не развітаўшыся

Спяшайся, мой пасланец, да іх

паспяшайся і пацалуй ім рукі

Перадай ім маё прывітанне

быць можа, яны прымуць мяне

Прыйшоў мой пасланец з усмешкай

і сказаў: «Радуйся, бо надышло прымірэнне!

Повязь хлеба і солі паміж вамі жыве

яны абяцалі мне, што вы зноў сустрэнецеся»