نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Пяшчотныя ветрыкі Тваёй любові маюць салодкі водар
Душы жывуць і квітнеюць праз іх
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Людзі — гэта толькі тыя, хто пазнаў Цябе,
А іншыя — толькі безсэнсоўны натоўп
دَخَلُوا فُقَرَاءَ إِلَى الدُّنيَا
وَ كَمَا دَخَلُوا مِنْهَا خَرَجُوا
Яны ўвайшлі ў гэты свет беднымі,
І як увайшлі, так і пакінулі яго
قَومٌ فَعَلُوا خَيْراً فَعَلَوْا
وَ عَلَى دَرَجِ العَلْيَا دَرَجُوا
Людзі, якія рабілі добрыя справы — і таму ўзняліся,
Уздымаючыся па прыступках найвышэйшых рангаў
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Пяшчотныя ветрыкі Тваёй любові маюць салодкі водар
Душы жывуць і квітнеюць праз іх
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Людзі — гэта толькі тыя, хто пазнаў Цябе,
А іншыя — толькі безсэнсоўны натоўп
يَا بَدْرُ عَلَامَ الهَجْرُ دُجَى
فَالْقَلبُ لِفَقدِكَ يَنزَعِجُ
О поўны месяц, чаму разлука прынесла такую цемру,
Бо сэрца сапраўды засмучана тваёй адсутнасцю.
لَا أَعتَبُ قَلبَ الغَافِلِ عَنكَ
فَلَيسَ عَلَى الأَعمَى حَرَجُ
Я не папракаю сэрца, якое не ведае цябе,
Бо на сляпога няма віны
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Пяшчотныя ветрыкі Тваёй любові маюць салодкі водар
Душы жывуць і квітнеюць праз іх
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Людзі — гэта толькі тыя, хто пазнаў Цябе,
А іншыя — толькі безсэнсоўны натоўп
يَا مُدَّعِياً لِطَرِيقِهِمُ
بَادِر فَطَرِيقُكَ مُنعَرَجُ
О ты, хто сцвярджае, што ідзе іх шляхам,
Спяшайся — твой шлях звілісты і няроўны
تَهْوَى لَيلَى وَ تَنَامُ الَّيلَ
لَعَمْرُكَ ذا فٍعلٌ سَمِجُ
Ты сцвярджаеш, што любіш Лейлу, але спіш усю ноч,
Клянуся жыццём, такі ўчынак сапраўды ганебны!
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Пяшчотныя ветрыкі Тваёй любові маюць салодкі водар
Душы жывуць і квітнеюць праз іх
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Людзі — гэта толькі тыя, хто пазнаў Цябе,
А іншыя — толькі безсэнсоўны натоўп
يا بَدرُ بِذُلٍّ لَن نَبْرَح
عَن بَابِ الحِبِّ فَهَل نَلِجُ
О Поўны Месяц, у пакоры мы не пакінем,
Ад дзвярэй Улюбёнага, ці можам мы ўвайсці?
فَمَتَى بِوِصَالِكَ يَا أمَلِي
أَلحَانُ الحُبِّ لَهَا هَزَجُ
Калі, о мая надзея, праз злучэнне з табой,
Загучаць мелодыі любові з радасцю?
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Пяшчотныя ветрыкі Тваёй любові маюць салодкі водар
Душы жывуць і квітнеюць праз іх
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Людзі — гэта толькі тыя, хто пазнаў Цябе,
А іншыя — толькі безсэнсоўны натоўп
شَرِبُوا بِكُؤُوسِ تَفَكُّرِهِم
مِن صِرْفِ هَوَاكَ وَ مَا مَزَجُوا
Яны пілі, з кубкаў свайго разважання,
З чыстага віна Тваёй любові — незмяшанага і яснага
فَهِمُ الْمَعنَى فُهُمُ مَعنَى
وَ بِذِكرِ اللهِ لَهُم لَهَجُ
Яны зразумелі сэнс — сапраўды, яны і ёсць сэнс,
І іх языкі заўсёды занятыя ўспамінам пра Бога