Дазволь мне апісаць табе знакі, якія з'явіліся яму,

Ясна бачныя, як агні, запаленыя ўначы На высокіх пагорках, каб вітаць гасцей

Хоць прыгажосць жамчужыны ўзрастае, калі яна нанізана сярод іншых,

Яе каштоўнасць не памяншаецца, калі яна адна, ненанізаная

Якая надзея ў таго, хто спрабуе хваліць яе,

Справядліва ацаніць яе высакародныя рысы і якасці?

Вершы праўды ад Міласэрнага — адкрытыя ў часе,

Але Вечныя — атрыбут Прадвечнага

Яны не звязаны з часам і прыносяць нам весткі

Аб Апошнім Дні, а таксама пра 'Ад і Ірам

Яны захаваліся да нашага часу і пераўзышлі

Кожнае цудо, прынесенае іншымі прарокамі, Якія прыйшлі, але не засталіся

Вершы настолькі ясныя, што не застаецца ніякай неяснасці

Для спрэчніка, і яны не патрабуюць ніякага суддзі

Ні адзін непрымірымы вораг ніколі не нападаў на іх

Без таго, каб у канцы не адступіць з бітвы, просячы міру

Іх самая красамоўнасць адхіляе прэтэнзію таго, хто ім супраціўляецца,

Як высакародны чалавек адбівае руку нападніка Ад таго, што святое

Яны ўтрымліваюць значэнні, як бясконцыя хвалі мора,

І значна пераўзыходзяць яго каштоўнасці ў прыгажосці і каштоўнасці

Іх цуды бясконцыя і неаблічальныя,

І іх пастаяннае паўтарэнне ніколі не прыводзіць да стомленасці ці нуды

Той, хто чытаў іх, быў напоўнены захапленнем, і я сказаў яму,

"Сапраўды, ты схапіў вяроўку Алаха — так трымайся за яе."

Калі ты чытаеш іх, баючыся цяпла палаючага агню,

Ты патушыў цяпло полымя іх прахалоднай салодкай вадой

Як Хаўд, які асвятляе твары непаслухмяных,

Калі яны прыходзілі з тварамі чорнымі, як вугаль

Як Сірат і як Вагі ў справядлівасці,

Сапраўдная справядлівасць сярод людзей не можа быць усталявана з іншага

Не здзіўляйся, калі зайздроснік адмаўляецца прызнаць іх,

Прыкідваючыся невуцтвам, хоць цалкам здольны зразумець

Бо вока можа адхіліць святло сонца, калі яно запалена,

І калі цела нездаровае, Рот можа адхіліць нават смак салодкай вады