Навіны пра яго паход ускалыхнулі сэрцы ворагаў,

Як бяздумныя козы, спалоханыя раптоўным шумам

Ён працягваў сустракаць іх на кожным полі бою,

Пакуль яны не былі разарваныя дзідамі, як мяса на мясніцкім блоку

Яны жадалі ўцячы, амаль зайздросцячы

Трупам, якія адносяць арлы і грыфы

Ночы праходзілі, і яны не маглі іх палічыць,

Калі толькі гэта не былі ночы Святых месяцаў

Як быццам рэлігія была госцем, які прыйшоў на іх двары,

З кожным адважным правадыром, гатовым разарваць плоць ворагаў

Прыносячы за сабой мора ўзброеных людзей на хуткіх конях,

Кідаючы хвалі адважных воінаў у сутычцы

Кожны адказваў на заклік Алаха, імкнучыся да Яго дабраславення,

Распачынаючы люты напад, каб вырваць нявер'е з коранем

Пакуль рэлігія ісламу, дзякуючы ім,

Пасля выгнання з яе радзімы, зноў не з'ядналася са сваімі роднымі

Заўсёды абароненая ад ворагаў найлепшым бацькам

І самым выдатным мужам, так што яна не была ні сіратой, ні ўдавой

Яны былі гарамі — спытай тых, хто змагаўся супраць іх,

Што яны ўбачылі ад іх на кожным полі бою

Спытай Хунейн, спытай Бадр, спытай Ухуд — сезоны смерці і разбурэння,

Больш згубныя для іх, чым смяротныя эпідэміі

Іх адточаныя мячы вярталіся насычаныя і крывавыя,

Пасля таго, як напіліся пад чорнымі валасамі на галовах ворагаў

Як пісьменнікі, якія валодаюць трысняговымі пёрамі для дзідаў,

Іх пёры не пакінулі ніводнай часткі цела не адзначанай

Узброеныя да зубоў, але асаблівая якасць адрознівала іх,

Як ружа адрозніваецца сваім водарам ад калючага саламавога дрэва

Ветры перамогі прынясуць табе іх водар,

Так што ты ўявіш кожнага адважнага з іх як прыгожую кветку ў бутонах

Як быццам, яздзячы на сваіх конях, яны былі кветкамі, якія цвітуць на вышыні,

Утрыманыя там не напругай сёдлаў, а цвёрдасцю іх рашучасці

Сэрцы ворагаў у смятэнні, перапалоханыя іх магутнай сілай,

Амаль не маглі адрозніць адважных воінаў ад статкаў авечак

Тыя, чыя дапамога паходзіць ад Пасланца Алаха —

Нават львы, сустрэўшы іх у сваіх логавах, былі б агаломшаныя страхам

Ты ніколі не ўбачыш яго сябра без падтрымкі ад яго,

Ні яго ворага, які не быў бы пераможаны

Ён заснаваў сваю супольнасць у крэпасці сваёй рэлігіі,

Як леў, які ўладкоўваецца са сваімі львянятамі ў сваім логаве

Колькі разоў словы Алаха

Кідалі тых, хто спрачаўся з ім! Колькі разоў яснае Доказ перамагаў яго апанентаў у спрэчцы!

Дастаткова цуду для цябе — такая веда

У неадукаваным чалавеку, які жыве ў эпоху невуцтва, і такая вытанчанасць у сіраце!