О ты, хто бачыць слёзы мае, што льюцца нібы няспынны дождж,

Што цякуць з маіх вачэй, пакуль цела маё знясілена хваробай

Не дзівіся, нават калі стану я падобны да праху,

Бо газэль на раўніне, паміж дрэвамі бан і гарой,

Дазволіла сабе праліць маю кроў у месяцы забароненыя,

Дзівіся ж маёй долі, бо ніколі раней

Не баяўся я бед, нават калі б працягнулі яны да мяне рукі,

Але каханне аглушыла мяне, і словы мае былі марнымі

Лёс паразіў ільва вачыма маладой газэлі,

О жыхар раўніны, выратуй жа жыхара гушчару!

Каханы напаў на маё сэрца з безліччу стрэл свайго позірку

І пакінуў мяне блукаць, пазбаўленага ўсялякага шляху

Калі ён пацэліў у мяне і страла яго аслабіла маю стойкасць,

Я адрокся ад раны і схаваў гэту стралу ў сваім сэрцы

Бо раны ад каханых не прыносяць мне болю,

Кожны раз, як з’яўляецца мой месяц, сам месяц хаваецца

Доўга праводзіў я ночы ў думках і чуванні праз любоў да яго,

Душа мая належыць яму, і кроў мая, і слых мой, і зрок

О ты, хто ганьбіць мяне за любоў, бо любоў — гэта лёс,

Калі б такая туга спаліла цябе, ты б не карыў і не вінаваціў