Пытайце маё сэрца, пытайце яго, яно вам паведаміць

Пра мяне ў вашу адсутнасць, бо ў ім — ваша прысутнасць

О поўні, чыё ззянне асвятліла сусвет!

Каб не шукала суцяшэння маё сэрца, калі я ўспамінаю вас

І калі б я не клаў на яго далонь, яно б звар’яцела ад жадання

Каб мае слёзы змяшаліся з морамі зямлі, яны б іх затапілі

З вока, што не ведае сну праз жар агню тугі

А палкае каханне разарвала маё нутро на часткі

Каб наблізілі агонь да майго сэрца, яно б спаліла сам агонь

Ці чулі вы калі пра сэрца, што сам агонь спаліла?