Прыгажосць квітнее для нас

заўсёды яна ведае нас

Яна з’явілася, каб дараваць

справядлівасць і ласку

Ад высакароднай моцы

дабраславёнай яна прызнана

Прыгажосцю яна апісана

патаемна і адкрыта

Дасканаласцю яна заззяла

абліччам, што падобна да нораву

Усё стала гарманічным

ад яго святло праявілася

Прыемнымі сталі яго крыніцы

дасягнуты яго жаданні

Сталі яго высакародныя рысы

для гонару вяршыняй Сатурна

Паўсюль яго добрыя справы

разышліся яго весткі

Накіроўваюць яго думкі

душы да ўпэўненасці

У яго апісанні ёсць урокі

якіх не апавядаў чалавек

Кожны застаецца ў захапленні

не перастаючы быць закаханым

Росту ён сярэдняга

як бачыш яго прыроду

Перавышае ён абліччам

тых, хто высокі станам

На твары яго — поўня

на вуснах яго — перлы

У мове яго — сціпласць

маўчаннем ён сябе ўпрыгожыў

Чало яго шырокае

прад Богам яно скланілася

Розумам яно ўзнялося

у велічы і пазнанні

На твары яго — святло

у вачах яго — чарнявасць

Бровы яго выгнутыя

прыгажосцю аздобленыя

Калі яго бачаць, ідзе за ім

святло, што яму спадарожнічае

Нос яго роўны

арліны і выразны

Рот яго шырокі

і грудзі прасторныя

Жывот яго роўны

з грудзьмі стройна злучаны

Твар яго зіхаціць, як жэмчуг

а колер яго ружовы

Дух яго праменны

асвятліў ён сусветы

Суставы яго дужыя

пачуцці яго чыстыя

Адзіны ва ўсіх законах

падобнага да яго не было

Вочы з прыроднай сурмою

зубы бліскучыя і белыя

Зярняты граната

ці бачыў ты такі гранат?

Барада яго густая

суразмерна расце яна

Валасы яго пышныя

не ніжэй за мочкі вушэй

Поўня ў цемры — яго вусны

калі бачна яго ўсмешка

Увесь яго шлях адкрыты

праз сушу і праз моры

Сваяцтва ён яднае

цяжар слабага нясе

Дабро ён заўжды чыніць

патаемна і адкрыта

У стварэнні — яго веліч

у ісціне — яго паглыбленне

Перавышае яго дабрыня

джынаў і людзей

Паласа валасоў на грудзях

ад прыгажосці яго постаці

Няма нічога падобнага да яго позірку

у велічы і ў веры

Тонкая лінія валасоў яго

узвысіўся ён рангам

Магутны сваёю годнасцю

узначаліў людзей славай

Пяткі яго тонкія

а грудзі яго шырокія

Мудрасць слова яму дадзена

перасягнуў ён Сахбана

Як мускус у павевах ветру

сыходзіць ён з вышыні

Прымушае забыць стомленага

пра сям’ю і пра землі

Любоў да яго — гэта вера

а нянавісць — бязвер’е

Гора таму, хто зневажыў

у хвале чалавека

О Госпадзе, дай нам шчасце

святлом яго вярні нас

Пакуль не ўбачым лепшае

у гэтым свеце і будучым

Даслаў малітву і супакой Той

Хто даў людзям дары Свае

Прароку на ўсе часы

Гасподзь, Чыя веліч высокая

Гэтак жа і Захры

і маці яе слаўнай

І ўсяму іх роду цалкам

пакуль месяц нам свеціць