By die Al-Aqiq-vallei het ons vergader,

ons en die donker-oog skones

Wat dink jy van die kranksinnige van Layla?

Hy het slegs ’n deel van hierdie waansin geken

O my oë, hoe het hulle my vermoei,

En o my ooglede, hoe het hulle my verlaat

O my klein hartjie, wees geduldig,

Met dié wat van my geskei het

Ek het op Maandag van hulle geskei,

Teen Dinsdagoggend was ek verlate sonder hulle

Hulle is edele meesters wat my agtergelaat het,

terwyl ek trane van bloed uit my oë stort

Ek het geween totdat selfs die voëls,

Op die takke my jammer gekry het

By Allah, as ek sterf van verlange,

Was my met my eie trane

Weeklaag oor my en sê,

“Hier lê een wat deur daardie oë gedood is.”

Ek het steeds by die rydiere vertoef,

En gepleit, “By Allah, neem my saam

Na die wonings van my mense!”

Hulle het vertrek sonder om groet te sê

Gaan, o my boodskapper, na hulle toe,

Haas jou en soen hulle hande

Dra my groete aan hulle oor,

Miskien sal hulle my aanvaar

My boodskapper het glimlaggend na my gekom,

En gesê: “Verheug jou, want versoening is joune!

Die band van brood en sout tussen julle bly staan,

Hulle het my belowe dat jy met hulle herenig sal word”