Die blik van die minnaar op die geliefde is vrede,

En stilte onder die kenners is spraak.

Hulle het die uitdrukking deur die aanduiding tussen hulle versamel,

En daardeur was hul begrip in ooreenstemming.

Hulle gesels met hul kyke, nie hul woorde nie,

Dus, wat in een se siel is, is inspirasie.

Hierdie een is daar, en daardie een is hier wanneer jy sien,

En die geheim van hierdie een is met die geheim van daardie een.

Hul geheime ontmoet, omhels en vervleg,

Terwyl hul liggame uitmekaar gaan.

Hierdie een praat van daardie een, en daardie een van hierdie,

Wat aan hulle oorgedra word, skryf die penne.

Onenigheid het weggeval en sy bewoording uit hul spraak,

Want hulle is verlief op die letters van harmonie.

Hulle het gewoond geraak aan die sê “Ja, tot u diens” en verenig daardeur,

Want “Nee” is verbode vir die edeles.

Hul gebruike is soos dié van die mense van die Paradys, hul karakter

Is profeties; hulle is goddelik en edel.

Hul begeertes, self en fortuin is agter,

En die dade van die regverdiges is voor.

Vir hulle is hande met vrygewigheid uitgestrek,

En hul voete het vas gestaan in die vervulling van wat verskuldig is.

Dus, die reis is kennis, en verstand is gidse,

Die Here is die doel, en die Boodskapper is die leier.