O U wat my trane sien vloei soos die aanhoudende reën

uit albei my oë, terwyl siekte op my liggaam verskyn

Moenie verbaas wees nie, selfs al word ek soos vergane oorblyfsels

want ’n wildsbokkie op die vlakte, tussen die bān-bome en die berg

Het dit geoorloof gevind om my bloed in die gewyde maande te vergiet

verwonder u eerder oor my toestand, want nog nooit vantevore

Het ek ontberings gevrees, selfs al sou hulle hul hande na my uitsteek

maar die liefde het my doof gemaak, en my woorde was tevergeefs

Die noodlot het ’n leeu met die oë van ’n jong wildsbok neergevel

o bewoner van die vlakte, kom red die bewoner van die ruigte!

My Geliefde het my hart met die tallose pyle van sy deurdringende blik bestorm

en my dwalend gelaat, sonder enige leiding

Toe hy my tref en sy pyl my volharding verswak het

het ek die wond ontken en die pylskag in my hart verberg

Want wonde deur die geliefde toegedien bring my geen pyn nie

wanneer my maan verskyn, word die maan self verberg

Lank het ek my nagte in oordenking en waaksaamheid deurgebring uit liefde vir hom

my siel is syne, my bloed, my gehoor en my sig

O u wat my verwyt oor my liefde vir hom, die liefde self is die noodlot

as sulke verlange u verteer het, sou u nie bestraf of verwyt nie