Beni kınayan kimseye de ki

Beni halimle bırak ey azarlayan

Neler olduğunu bir bilseydin

Engellemeye kalkmazdın ey cahil

Görmez misin bu hasta bedenimi

Onu zayıflık illeti eritip bitirdi

Söyle bana kimin içindir bu çile

Bu aşk şevki ve bu dalgınlık

Allah bana yeter ve kâfidir

Dilediğini söyle ey lüzumsuz kişi

Ey sırlarımda mesken tutanlar

Katımda size tertemiz bir sevgi var

Sizi sahip kıldım ey efendilerim

İşlerimin dizginlerine ve idaresine

İhmal etmeyin o kimseyi ki

Sizinle yücelir kullar arasında

Kapıda durmuş, orada beklemekte

Mutluluk ve kabulü ümit etmekte

Allah bana yeter ve kâfidir

Dilediğini söyle ey lüzumsuz kişi

Vuslat esintileri esti

Yüce kudsiyet makamından

Ve kapladı o esintinin nurları

Arınmış kalbin tüm âlemlerini

Ma'budundan başkasından boşalmış

O tek olan, Hak olan ve dost olan

Ve sırlar ona aşikâr oldu

Vuslat burcuna ulaşıp yerleşti

Allah bana yeter ve kâfidir

Dilediğini söyle ey lüzumsuz kişi

Seven sevdiğiyle geceledi

Gafil kınayan ise uzaklarda kaldı

Bilmedi aşkın ne olduğunu

Efendiler ve köleler arasında

Yazık ona, ne olurdu sanki

Bilseydi o bahtiyar kişinin

Rabbi katındaki yüce makamını

Ve Allah bilir ne söylediğini

Allah bana yeter ve kâfidir

Dilediğini söyle ey lüzumsuz kişi

Ne der o inkârcılar

Selim bir kalbe sahip olan hakkında

O tüm Müslümanları sevendir

Ve gayesi Kerem sahibi Mevlâ'dır

Kendi nefsi hakkında ise inanır

Kusurlu bir kul olduğuna

Rabbinin inayeti olmasaydı eğer

Boşta gezen ve sapkın biri olurdu

Allah bana yeter ve kâfidir

Dilediğini söyle ey lüzumsuz kişi