Ey gözyaşlarımın kesintisiz yağmurlar gibi döküldüğünü gören

İki gözümden yaş akarken bedenimde hastalık belirmişken.

Şaşma sakın, bir enkaz gibi kalmış olsam bile

Ban ağaçları ile dağ arasındaki ovada bir ceylan yüzünden.

Haram aylarda kanımı dökmeyi helal kıldı o

Sen asıl halime şaş, çünkü ben asla;

Zorluklar bana el uzatsa da onlardan korkmazdım

Lakin aşk beni sağır etti ve sözlerim beyhude kaldı.

Kader, bir ceylan yavrusunun gözleriyle bir aslanı vurdu

Ey ovanın sakini, yetiş artık ormanların sakinine!

Sevgili, bakışının o sayısız oklarıyla gönlüme saldırdı

Ve beni her türlü rehberlikten mahrum, şaşkın bıraktı.

Beni vurduğunda ve oku direncimi zayıflattığında

Yarayı reddettim ve o oku ciğerimin içinde sakladım.

Sevgililerin açtığı yara bence acı verici değildir

Benim ayım göründüğünde, gökteki ay bile gizlenir.

Onun aşkı uğruna düşünceler ve uykusuzluklar uzayıp gitti

Ruhum, kanım, işitmem ve görmem onundur.

Ey bu aşkta beni kınayan, bil ki aşk bir kaderdir

Eğer bu şiddetli özlem seni de sarsaydı, ne ayıplar ne de kınardın.