Pinaso nila ang puso ng baliw-sa-pag-ibig sa nagbabagang uling ng pagmamahal

at ang aking samo sa kanila ay tanging samo ko lamang — ngayong nag-aalab na ang pagsinta.

Ang aking luha at panghihina ay nagpapahayag ng nag-aapoy na pananabik

at sa piling nila maging ang pagkaubos ko ay naging matamis, kahit tumagal ang pagtalikod.

O tagapag-akay ng karabana, paikliin mo ang aking daan

at maglakbay, alang-alang sa Diyos, sa loob ng aking puso patungo sa Pinakamataas na Kasama.

At kung salubungin ka ng liwanag ng Minamahal, itayo ang iyong tolda sa al-ʿAqīq

at hayaang mamagitan ang mga malalapit — baka sakaling magkaloob ang aking Minamahal.

Dalhin mo itong maysakit-sa-pag-ibig sa mga pintuan ng mga mararangal

baka sakaling kaawaan nila ang aking alab, at ang luhang pumapatak nang may kumpas,

at tanggapin ako sa kabila ng aking dungis, doon sa dakilang kinalalagyan

at papawiin ng pagkakaisa nila ang aking hapis, at magiging matamis ang pagtungo sa tubig.

O mga kapitbahay ng al-Shiʿb, manatiling tapat sa abang taong ito

lumambot kayo't maawa sa aking mga uban — masdan, ang luha ko'y bumubuhos.

Ibaling ang inyong paningin mula sa aking kasalanan, sapagkat sa ganyang malawak na kapatawaran

marami na ang nagkamit ng paglapit, at ng pagkalagot ng kanilang mga kadena.

Ang panalangin ng nagmamahal, para sa Minamahal, sa nahayag na salamin-ng-kapayapaan

nawa'y batiin siya ng aking Panginoon gamit ito sa ligayang walang hanggan,

at nawa'y dumaloy ang malayang pag-apaw nito sa marangal na Sambahayan

at nawa ang mapagpasalamat na uminom ay pagkalooban ng kaganapan sa buong pag-iral.