Sa tuwing naaalala ko ang mga punong ban ng kanilang kampo, ako ay napupuno ng hapis,

Mula sa pait ng labis na pagkakalayo, ang aking mga luha ay malayang umaagos sa aking pisngi.

O ikaw na nagpapatakbo sa mga kamelyo, huminto ka ba nang sandali

Malapit sa lambak ng al-’Aqiq? Mayroon ka bang anumang balitang hatid?

At dumaan ka ba sa mga tahanan ng Dhu Salam?

Tinawid mo ba ang sagradong pook habang ang mga tao ay nag-uusap sa gabi?

Ang aking pananabik na mapalapit sa kanila ay lalo pang tumitindi,

At ang pag-alaala, sa gitna ng pagkakalayong ito, ay nagluklok ng hapis sa aking puso.

Mayroon akong mga minamahal sa mga kapatagang iyon, at labis akong nabibighani sa kanila,

O kay tamis ng aking mga sandali sa tuwing sila ay dumarating upang bumisita!

Sa tuwing humuhuni ang tagagabay ng karabana sa madaling-araw,

At sa tuwing ang mga ibon ay umaawit sa ibabaw ng mga sanga.

Ah! Ang aking pananabik ay muling nag-aalab, at ang aking espiritu ay muling sumisigla

Sa paghahangad ng kanilang paglapit, at ang lahat ng aking pighati ay napapawi.