Naghatid ng takot sa puso ng mga kaaway ang balita ng kanyang pagdating,

Tulad ng biglaang ingay na ikinagulat ng mga walang muwang na kambing

Patuloy siyang nakipagtagpo sa kanila sa bawat larangan ng digmaan,

Hanggang sa sila'y mapira-piraso ng mga sibat, Tulad ng karne sa mesa ng magkatay

Nais nilang tumakas, halos naiinggit

Sa mga bangkay na dinadala ng mga agila at buwitre

Lumipas ang mga gabi, hindi nila mabilang,

Maliban kung ito'y mga gabi ng mga Banal na Buwan

Parang ang relihiyon ay isang bisita na dumating sa kanilang bakuran,

Sa bawat matapang na pinuno na handang lapain ang laman ng kanilang mga kaaway

Nagdadala ng dagat ng mga armadong kalalakihan sa mabilis na mga kabayo,

Nagpapakawala ng mga alon ng matatapang na mandirigma sa nagbabanggaang kaguluhan

Bawat isa ay tumutugon sa tawag ng Allah, naghahanap ng Kanyang kasiyahan,

Nagpapasimula ng matinding pagsalakay, upang bunutin ang kawalan ng paniniwala mula sa ugat

Hanggang sa ang relihiyon ng Islam, salamat sa kanila,

Matapos ang pagkakatapon mula sa kanyang lupain, Muling nagkaisa sa kanyang mga kapatid

Laging protektado mula sa kanyang mga kaaway ng pinakamahusay na ama

At pinakamagaling na asawa, Kaya't hindi siya naging ulila o nabalo

Sila'y mga bundok — tanungin ang mga nakipaglaban sa kanila,

Ano ang nakita nila sa kanila sa bawat labanan

Tanungin si Hunayn, tanungin si Badr, tanungin si Uhud — mga panahon ng kamatayan at pagkawasak,

Mas mapaminsala para sa kanila kaysa sa nakamamatay na mga epidemya

Ang kanilang mga makinang na espada ay bumalik na may dugo,

Matapos uminom ng malalim sa ilalim ng itim na buhok sa ulo ng kanilang mga kaaway

Tulad ng mga manunulat na may hawak na mga reed pen para sa mga sibat,

Ang kanilang mga panulat ay hindi nag-iwan ng bahagi ng katawan na hindi natutukoy o hindi natandaan

Nag-aalab sa mga armas, ngunit may natatanging katangian na nagtatangi sa kanila,

Tulad ng isang rosas na naiiba sa pamamagitan ng bango mula sa tinik na salam na puno

Ang mga hangin ng tagumpay ay nagdadala sa iyo ng kanilang halimuyak,

Kaya't iniisip mo ang bawat matapang sa kanila na isang magandang bulaklak sa usbong

Parang, nakasakay sa kanilang mga kabayo, sila'y mga bulaklak na namumulaklak sa taas,

Hindi dahil sa higpit ng kanilang mga upuan, kundi sa katatagan ng kanilang determinasyon

Ang mga puso ng kaaway ay naguguluhan, natatakot sa kanilang makapangyarihang lakas,

Halos hindi matukoy ang matatapang na mandirigma mula sa mga kawan ng tupa

Yaong ang tulong ay nagmumula sa Sugo ng Allah —

Kahit ang mga leon na makatagpo nila sa kanilang mga lungga ay matitigilan sa takot

Hindi mo makikita ang isang kaibigan niya na hindi tinulungan niya,

Ni isang kaaway niya na hindi natalo

Itinatag niya ang kanyang komunidad sa loob ng kuta ng kanyang relihiyon,

Tulad ng leon na naninirahan kasama ang kanyang mga anak sa kanyang lungga

Ilang beses na ang mga salita ng Allah

Ang nagpatumba sa mga nakipagtalo sa kanya! Ilang beses na ang Malinaw na Katibayan ang nagtagumpay sa kanyang mga kalaban sa argumento!

Sapat na himala para sa iyo — ang ganitong kaalaman na natagpuan

Sa isang hindi marunong bumasa at sumulat, na nabubuhay sa Panahon ng Kamangmangan, At ganitong pag-uugali sa isang ulila!