O ikaw na nakakakita sa aking luhang bumubuhos na parang walang humpay na ulan,

Mula sa aking mga mata habang ang sakit ay bakas sa aking katawan

Huwag magtaka, kahit na maging mistula akong mga labíng wala nang buhay,

Dahil sa isang usa sa kapatagan, sa pagitan ng mga punong ban at ng bundok

Itinuring niyang marangal ang pagdanak ng aking dugo sa mga sagradong buwan,

At mamangha sa aking kalagayan, sapagkat kailanman ay hindi ko

Kinatakutan ang mga paghihirap, kahit pa iabot nila ang kanilang mga kamay sa akin,

Ngunit ginawa akong bingi ng pag-ibig, at ang aking mga salita ay nasabi nang walang saysay

Pinabagsak ng tadhana ang isang leon gamit ang mga mata ng isang batang usa,

O nananahan sa kapatagan, saklolohan mo ang nananahan sa masukal na gubat!

Sinalakay ng aking Minamahal ang aking puso sa pamamagitan ng di-mabilang na palaso ng kanyang mga sulyap,

At iniwan akong palaboy, na wala nang anumang gabay

Nang tamaan niya ako at pinahina ng kanyang palaso ang aking katatagan,

Itinanggi ko ang sugat at itinago ang palaso sa loob ng aking puso

Sapagkat ang mga sugat mula sa minamahal ay hindi nagdudulot ng hapdi sa akin,

Sa tuwing sisikat ang aking buwan, ang tunay na buwan ay nagtatago

Matagal na akong nagpupuyat at nag-iisip dahil sa pag-ibig sa kanya,

Ang aking kaluluwa ay sa kanya, pati ang aking dugo, pandinig, at paningin

O ikaw na sumisisi sa akin sa pagmamahal sa kanya, ang pag-ibig ay tadhana,

Kung nilamon ka lamang ng gayong pananabik, hindi ka sana manunumbat o maninisi