Дар водии Ақиқ ҷамъ омадем

мову сиёҳчашмон

Чӣ гумон доред дар бораи Маҷнуни Лайло

ӯ танҳо андаке девона буд

Эй чашмонам, маро хаста кардед

ва эй мижгонам, бо ман ҷафо намудед

Эй дилаки ман, сабр пеша кун

бар онҳое, ки аз ман ҷудо шуданд

Рӯзи душанбе аз онҳо ҷудо шудам

субҳи сешанбе дар фироқашон танҳо мондам

Онҳо сарваронеанд, ки маро гузоштанд

то аз чашмонам хун гиря кунам

Ончунон гиристам, ки ҳатто мурғон

бар болои шохаҳо бар ман дилсӯзӣ карданд

Савганд ба Худо, агар аз шавқи дидор бимирам

маро бо ашкҳои худам ғусл диҳед

Бар ман навҳа кунед ва гӯед

ин аст куштаи он чашмон

Ҳамвора гирди маркабҳо мегаштам

ва мегуфтам: «Барои Худо, маро ҳам бибаред»

Ба сӯйи манзилҳои қавми ман

рафтанд ва бо ман видоъ накарданд

Эй қосиди ман, ба сӯйи онҳо бирав

шитоб кун ва дастонашонро бибӯс

Саломи маро ба онҳо бирасон

шояд маро бипазиранд

Қосид хандон ба наздам омад

ва гуфт: «Мужда бод туро ба оштӣ»

Савганд ба ҳаққи нону намаки миёнамон

онҳо ба ман ваъдаи висол доданд