Кист чун Аҳмад дар ду олам, ки дӯсташ дорем?

Моҳи комилест, ки ҳамаи халқ дар ҳуснаш саргардон гаштаанд.

Кист чун ӯ, ки Худованди Арш шарафаш дод?

Дар хилқату ахлоқ ҳақиқатан Аллоҳ ба ӯ ато намуд.

Ва хуршед аз нурҳои талъаташ хиҷил гардад

Ақлҳои халқ дар дарки маънояш ҳайрон монданд.

Муборак аст Аллоҳ, чӣ ширин аст шумоили ӯ

Ҷамолро ба даст овард, пас чӣ дурахшон аст рӯи ӯ.

Эй арабҳои водии Нақо, эй аҳли Козима

Дар маҳаллаи шумо моҳест, ки ҷойгоҳаш дар дил аст.

Дуруди Худованди Арш бар ӯ бод, то он даме ки хуршед тулӯъ кунад

Ва то вақте ки шутуррон барои маркабҳо суруди ҳади хонад.

Худованд бо мадҳи Мухтор бар ман миннат ниҳод

Шояд барои ман дар миёни мадҳкунандагон зинате бошад.

Чун биёям, то номаи аъмоли хеш бихонам

Маро ҷуз он Соҳибфазле нест, ки ба ман иноят кунад.

Муҳаммад сарвари ду оламу ду ҷаҳони вазнин (инсу ҷин)

Ва пешвои ду гурӯҳ, аз араб ва аз аҷам аст.

Ӯст маҳбубе, ки умеди шафоаташ меравад

Барои ҳар ҳаросе аз ҳаволҳои сахту ҳуҷумкунанда.

Паёмбари мо амркунандаву боздоранда аст, пас ҳеҷ кас

Дар гуфтани "не" ё "бале" аз ӯ содиқтар нест.

Чун гул дар тароват ва чун моҳи шабгардон дар шарофат

Чун дарё дар карам ва чун рӯзгор дар ҳимматҳост.

Эй Парвардигор, ба ҳаққи Мустафо моро ба мақсадҳоямон бирасон

Ва он чи гузашт, бар мо бубахшо, эй Соҳиби карами беинтиҳо.

Ва бубахшо, Худои ман, ҳамаи мусулмононро ба он чӣ

Ки дар Масҷидул-Ақсо ва дар Ҳарам мехонанд.

Ба ҷоҳу манзалати он кас, ки хонааш дар Тайба ҳарам аст

Ва номаш савганде аз бузургтарин савгандҳост.