Ҳеҷ кас ба сӯи беҳтарини халқ даст дароз накард

Магар ин ки ба василаи ӯ саодатманд гашт

Бинобар ин, ба сӯи ӯ даст дароз кардам

Ва ба ҳамин сабаб аз ҷумлаи саодатмандон шудам

Ӯ дарест ба сӯи Аллоҳ, ки баланд ва воло гашт

Дар шараф ва дар ҳар бузургӣ барҷаста шуд

Ва ҳамагон бо даъвати ӯ пайвастанд

Ба Аллоҳ ва ба василаи ӯ мадад ёфтанд

Ҳамоно ман дар сахтиву осонӣ

Дар паноҳи ӯ дар тӯли умр паноҳ мебарам

Ва мегӯям: маро мадад кун, эй захираи ман

Ва аз кафҳои саховатат ба ман бахшише бирасон

Ва бар мо талаттуф кун, эй орзуи ман

Бо шифои дил аз дардҳову бемориҳо

Оё ошиқи ту дар ҳарос мешавад?

Дар ҳоле ки ба ҷоҳи ту аз касе наметарсам

Ғайр аз ту ба касе умед надорам, агар ҷавр кунад

Рӯзгорам ва ёвареро аз даст диҳам

Ба ҳаққи ҳаётат, назаре бар мо афкан

Аз рӯи карам, эй беҳтарини саҷдакунандагон

Ту аз азал баргузида ҳастӣ

Эй беҳтарин шафоатхоҳ дар миёни умматҳо

Ва бо нури ту пас аз нестӣ

Чеҳраи офариниш шукуфт ва падидор гашт

Ва дуруди Аллоҳ бе ҳадду ҳисоб

Ба ту ҳадя мешавад, эй воломартаба

Ва бар оли ту ва ёрони олиқадр

То он даме ки сорбон тарона хонад ва садо барорад