Насиме аз ҳарими Мустафо бар мо вазид,

Насиме, ки дар он шодмонӣ, дору ва шифост.

Бо бӯидани он зоҳиру ботини мо ислоҳ шавад,

Хушо ба ҳоли он ки дар ҳар ҳол аз Паёмбар пайравӣ кард!

Бо қадами сидқ ҳамроҳи аҳли ҳиммату вафо,

Онон мардони бузурганд ва ҳамон ашрофу наҷибонанд.

Онон аҳли асроранд, аҳли поку сафоянд,

Эй шутурбон, тарона бихон, ки ҳоли ман бо Паёмбар босафо шуд.

Чун чашмаи ҷуди Худованд зоҳир шавад, моро мебахшад,

Аллоҳ маро бас аст ва чӣ некӯ пуштибонест, маро кофист.

Бахшишҳо аз Ӯст ва офияту шифо аз Ӯст,

Эй соҳиби ҷуди бекарон, Парвардигорам беҳтарин бахшанда аст.

Бар мо ҳамнишинии бандаат Мустафоро инъом кун,

Моро ба роҳи онҳое ҳидоят кун, ки аз роҳнамоии ӯ пайравӣ карданд.

То дар он устувор бошем ва пайрави ворисону ҷонишинони Паёмбар,

Ба ҳаққи манзалати Аҳмад, ҳабиби Худо ва ганҷинаи вафо.

Дурӯди Худо бар ӯ бод, то даме ки борон мебораду кофист,

Ва бар олу асҳобаш, то вақте ки барқи осмон медурахшад.