Эй беҳтарини онҳое, ки ҷӯяндагони баракат ба саҳни ту меоянд,

Пиёда ва бар пушти шутурони боркаш

Эй ту, ки бузургтарин аломатӣ барои он ки дарк мекунад,

Ва олитарин неъмат барои он ки манфиат мехоҳад

Ту шабона аз як макони муқаддас ба дигараш сафар кардӣ,

Чун моҳи пурра дар осмони тира

Он шаб ту боло рафтӣ то ба мақоми наздикӣ расидӣ,

Танҳо ду камон дуртар, Мақоме ки ҳеҷ гоҳ нарасиданд ва на умед доштанд

Ҳамин тавр ҳамаи пайғамбарон ва расулон туро пеш гузоштанд,

Пешгузашти як устод бар онҳое, ки ба ӯ хизмат мекунанд

Ту бо онҳо ҳафт осмонро гузаштӣ,

Ва ту парчамбардор будӣ – пешвои равиши онҳо

То ки ҳеҷ ҳадафи бузургтар барои ҷӯяндаи шараф ва наздикӣ намонд,

Ва на мақоми баландтар барои он ки баландӣ мехоҳад

Ҳама мақомҳои дигар дар муқоиса бо ту пасттар намуданд,

Зеро ки туро бо баландтарин калимаҳо эълон карданд – ягона

То ки ту ба мақоми наздикии комил расидӣ,

Аз чашмҳо пинҳон, Ва сирре, ки аз ҳама махлуқот пинҳон аст

Пас ту ба ҳар камол расидӣ бе ҳамто,

Ва ту танҳо аз ҳар мақом гузаштӣ, дур аз ҳама дигарон

Бузург аст андозаи дараҷаҳое, ки ба ту дода шудаанд,

Берун аз фаҳмиш баракатҳое, ки ба ту дода шудаанд

Хушхабар барои мо, эй ҷамъияти мусулмонон,

Зеро ки мо сутуни дастгирӣ ва ғамхорӣ дорем, ки ҳеҷ гоҳ вайрон намешавад

Вақте ки Худо он ки моро ба итоати Ӯ даъват кард ном бурд,

Шарифтарин расулон, Аз ин пас мо шарифтарин миллатҳо шудем