Худхоҳии нодони ман аз ҷоҳилиаш

Аз огоҳии пирӣ ва пиронсолӣ наомӯхт

Ва ҳеҷ кори неке барои истиқболи муносиб омода накарда буд

Ин меҳмоне, ки беэҳтиромона бар сари ман омад

Агар медонистам, ки наметавонам ӯро бо эҳтиром қабул кунам,

Сирри худро бо ранг аз ӯ пинҳон мекардам

Кӣ метавонад нафси саркаши маро аз хатои роҳҳояш боздорад,

Ҳамон тавре ки аспҳои ваҳширо бо лаҷом ва зина нигоҳ медоранд?

Ба гуноҳҳо нарав, ки хоҳишҳои онро бишканӣ,

Ғурури хӯранда танҳо бо [дидани] ғизо зиёд мешавад

Нафс мисли кӯдак аст, агар нигоҳубини дуруст накунӣ, Он бо муҳаббати ширхӯрӣ калон мешавад;

Аммо вақте ки онро аз шир ҷудо мекунӣ, он ҷудо мешавад

Пас хоҳишҳояшро дур кун, аз он ки онҳоро ғолиб гардонӣ, эҳтиёт бош, Зеро вақте ки хоҳиш ғолиб мешавад,

Он ё мекушад ё беобрӯ мекунад

Ба он нигоҳ кун, вақте ки дар майдони амалҳо мечарад,

Ва агар он чарогоҳро хеле лазиз ёбад, нагузор онро бе назорат чаронад

Чанд маротиба лаззате, ки дар асл марговар аст, ба назар хуб менамояд,

Ба касе, ки намедонад, ки шояд дар равған заҳр бошад

Аз домҳои гуруснагӣ ва серӣ эҳтиёт бош,

Зеро шиками холӣ метавонад бадтар аз серӣ бошад

Обҳои чашмро, ки аз чизҳои мамнӯъ пур шудаанд, хушк кун,

Ва аз ин пас танҳо ғизои ту пушаймонӣ бошад

Бо нафс ва шайтон мухолифат кун ва онҳоро рад кун,

Агар онҳо ба ту маслиҳат диҳанд, бо шубҳа муносибат кун

Ҳаргиз онҳоро итоат накун, хоҳ мухолиф бошанд ё доварӣ кунанд,

Зеро ту ҳоло аз найрангҳои ҳам мухолифон ва ҳам доварон огоҳӣ

Аз Худо бахшиш металабам барои гуфторе, ки бе амал аст,

Гӯё ки ман ба касе, ки бенасл аст, насл нисбат медиҳам

Ба ту амр кардам, ки некӣ кунӣ, аммо худ ба он амал накардам,

Ман худ рост набудам, пас чӣ гуна ба ту мегӯям, "Рост бош!"

Ман пеш аз марг намози иловагӣ зиёд накардаам,

На зиёда аз фарз намоз хондам ва на рӯза доштам