Эй каримтарин офаридагон, ба ки паноҳ барам

Ҷуз Ту, ҳангоме ки офати бузург фаро мерасад?

Эй Расули Аллоҳ, мартабаи бузурги Ту

Бо илтимоси ман кам нахоҳад шуд,

Агар Карим бо номи интиқомгар зоҳир шавад

Зеро ки ин дунё ва ҳамроҳи он охират

Аз ҷуду саховати Туст.

Ва аз донишҳои Ту

Дониши Лавҳи маҳфуз ва қалам аст

Эй нафси ман, аз хатое ки бузург менамояд, ноумед машав,

Зеро ҳатто гуноҳони бузург, бо омурзиши илоҳӣ,

Ба хатоҳои хурд монандтаранд

Шояд раҳмати Парвардигори ман, вақте ки онро тақсим мекунад,

Ба андозаи гуноҳон тақсим шавад

Эй Парвардигори ман, умедҳои маро дар Ту ноумед магардон,

Ва ҳисоби маро ноқис макун

Ба бандаи худ дар ҳар ду дунё лутф кун,

Зеро сабри ӯ, вақте ки тарсҳои даҳшатнок ӯро фаро мегиранд, нест мешавад

Ва бигзор абрҳои дуруд аз Ту боронанд

Бар Паёмбар, боронҳои пайваста

То даме ки насими шарқӣ шохҳои бедро меҷунбонад,

Ва роҳбари корвон шутурони сафедашро бо сурудҳояш шод мекунад

Ва ризоиятатро ба Абӯбакр ва Умар ато кун,

Ва ба Алӣ ва Усмон, ки карим ва саховатманданд

Ва ба хонавода ва ёрон ва пайравон,

Зеро онҳо аҳли тақво ва покӣ ва бурдборӣ ва саховатмандӣ ҳастанд

Эй Парвардигори ман, бо Мустафо ба мақсадҳои мо бирас,

Ва моро барои он чи гузаштааст, биомурз, эй Каримтарин

Ва, эй Худо, ҳамаи мусалмононро аз гуноҳҳояшон биомурз,

Ба он чи ки онҳо дар Масҷиди Ақсо ва дар Ҳарами қадим мехонанд

Ба мартабаи он ки маконаш дар Тайба ҳаром аст,

Ва номи ӯ яке аз бузургтарин савгандҳост