Хабарҳои баромадани ӯ тарсро дар дилҳои душман андохт,

Чун гӯсфандони бехабар аз садои ногаҳонӣ метарсанд

Ӯ дар ҳар майдони ҷанг бо онҳо рӯ ба рӯ мешуд,

То ки онҳоро бо найзаҳо пора-пора кард, Чун гӯшт дар тахтаи қассоб

Онҳо орзуи гурехтан доштанд, қариб ки ҳасад мебурданд

Ба пораҳои бурда шуда бо уқобон ва каргасон

Шабҳо мегузаштанд, бидуни он ки шумораашонро донанд,

Магар агар шабҳои моҳҳои муқаддас мебуданд

Гӯё дин меҳмоне буд, ки дар саҳни онҳо фуруд омада буд,

Бо ҳар сарвари далер, ки омодаи пора кардани душманон буд

Бо худ баҳри мардони мусаллаҳро бар аспҳои тез меовард,

Ки мавҷҳои ҷанговарони далерро дар шӯру ғавғо мепартофт

Ҳар яке ба даъвати Аллоҳ ҷавоб дода, ризои Ӯро меҷуст,

Ҳамлаи шадид мекард, то ки куфрро аз реша барорад

То ки дини Ислом, ба шарофати онҳо,

Баъд аз дурӣ аз ватани худ, Боз бо хешовандонаш муттаҳид шуд

Ҳамеша аз душманонаш муҳофизат мешуд бо беҳтарин падар

Ва беҳтарин шавҳар, то ки на ятим монд ва на бева

Онҳо кӯҳҳо буданд — аз онҳое, ки бо онҳо ҷангиданд, бипурс,

Онҳо дар ҳар майдони ҷанг чӣ диданд

Аз Ҳунайн пурс, аз Бадр пурс, аз Уҳуд пурс — фаслҳои марг ва харобӣ,

Барои онҳо бадтар аз эпидемияҳои марговар

Шамшерҳои тобноки онҳо баргаштанд сер ва хунин,

Баъд аз нӯшидани амиқ зери мӯйҳои сиёҳи душманонашон

Чун нависандагон, ки қаламҳои найзадорро истифода мебурданд,

Қаламҳояшон ҳеҷ қисми баданро бе нишон нагузоштанд

Бо силоҳҳо пур, аммо хосияти махсусе онҳоро фарқ мекард,

Чун гул бо бӯйи худ аз дарахти салами хордор фарқ мекунад

Боди пирӯзӣ бӯйи онҳоро ба ту мебахшид,

То ки ҳар яке аз онҳо ба назарат гули зебо менамуд

Гӯё, савори аспҳояшон, гулҳо дар баландӣ мешукуфиданд,

На аз сахтии зинҳояшон, балки аз устувории иродаашон

Дилҳои душманон дар изтироб, аз қудрати бузурги онҳо дар тарс,

Нафарони далерро аз гӯсфандон фарқ карда наметавонистанд

Онҳое, ки ёрии онҳо аз Расули Аллоҳ аст —

Ҳатто шерон онҳоро дар ғорҳояшон вохӯрда, аз тарс хомӯш мемонанд

Ҳеҷ гоҳ дӯсташро бе ёрии ӯ намебинӣ,

Ва на душмани ӯро бе шикаст

Ӯ умматашро дар қалъаи динаш ҷойгир кард,

Чун шер бо шераконаш дар ғор

Чанд маротиба калимаҳои Аллоҳ

Онҳоро, ки бо ӯ баҳс мекарданд, сарнагун карданд! Чанд маротиба далели равшан мухолифонашро дар баҳс шикаст дод!

Барои ту кофӣ аст мӯъҷиза — чунин дониш дар

Касе, ки бесавод аст, дар замони ҷоҳилият, Ва чунин тарбия дар ятим!